Test
Download document

VAN DER NOOT, Jan (Jonker)


En ist de liefde niet

En ist de liefde niet, wat ist dan dat my quelt?

En ist de liefdé ooc, wat mach de liefde wesen?

Is sy soet ende goet, hoe valt sy hert in desen?

Is sy quaet, hoe is dan soo suete heur ghewelt?

Brande ic met mynen danc, hoe ben ic dan ontstelt?

Ist teghen mynen danc, sal tsuchten my genesen?

O vreucht van pynen vol, pyne vol vreucht geresen

O droefheyt vol ioleyts! o blyschappé verfelt!

Levende doot hoe moecht ghy teghen mynen danck

Dus velé vuer my? maer ben ick willens cranck,

My claghende tonrecht, de liefde ick tonrecht blame.

Liefde goet ende quaet, my leet en aenghename,

Gheluck en ongheluck, suer en soet ick ghevule:

Ic suke vryicheyt, en om slaven ick wule.


Ode

Inden April als Flora heur gaet spoeyen,

Om lieffelyck het eertryck t'amallieren,

Met verscheyden bloemkens die sy doet groeyen,

Sprack ick aen, heur die my t'hert doet verteiren.

Schoon lief laet ons (sprack ic) gaen sien die Roose

Die desen dach soo schoone stont ontloken.

Daer comendé stonden wy een goey poose

Soeckende waer sy nu mocht syn ghedoken.

Wy en vonden gheen roose, maer alleene

Saghen wy heur bladerkens al ontdaen daer

Ende berooft van heur schoon verwe reene

Die wy t'smorghens seer schoone saghen staen claer.

* Ay lief sprack ick, is dit niet groote schade

Dat dees schoon bloeme aldus is af gheresen

Eer yemanden gheschiet sy de ghenade,

Te ghebruycken heuren reuck weert ghepresen.

Och iaet sprack sy, want het was een schoon bloeme.

Hier om schoon lief doet toch dat ick u rade,

En laet my toe dat ick met recht u noeme

Bermhertich, lief, in eeren vroech en spade.

T is nu den tijt wilten toch nemen ware,

Ghy comt nu recht int beste van u leven,

Op dat met u oock niet alsoo en vare,

Alst heeft ghedaen met dees bloeme voerschreven.




Waer wilt ghi loopen lief

Waer wilt ghi loopen lief, waer wilt ghi toch al loopen?

Ghy vliet van my scoon lief eer ghy weet wat ick meyne.

Hoe wilt ghi my altyts deen pyn op dander hoopen?

Myn liefdé is schoon lief gestadich goet en reyne.

Waerom vliet ghy van my? waer wilt ghi toch al loopen?

Myn liefde touwaerts is gestadich goet en reyne,

Dies en wilt my niet meer d'een pyn op dander hoopen

Maer blyft staen lief, vertoeft en verstaet wat ick meyne.

U schoonheyt suyver maecht en U goede manieren,

U wijsheyt, U verstant en U deucht goedertieren,

U oochskens scoon en claer, en U reyn eerbaer wesen

U suyver blondich haer, U wynbraukens by desen,

Behaghen my soo wel, dat ick tot alle tyen,

By u wel wilde syn twaer in vreucht oft in lyen.


Waar wilt gij lopen lief

Waar wilt gij lopen lief, waar wilt gij toch al lopen?

Gij vliedt van mij, schoon lief, eer gij weet wat ik meen.

Hoe wilt gij mij d’een pijn op d’ander hopen?

Mijn liefde is schoon, lief, gestadig, goed en reen.

Waarom vliedt gij van mij? waar wilt gij toch al lopen?

Mijn liefde tuwaarts is gestadig, goed en reen,

Dies en wilt mij niet meer d'een pijn op d’ander hopen

Maar blijf staan lief, vertoef en versta wat ik meen.

Uw schoonheid, zuiver maagd, en Uw goede manieren,

Uw wijsheid, Uw verstand en Uw deugd goedertieren,

Uw oogskes schoon en klaar, en Uw reen eerbaar wezen

Uw zuiver blondig haar, Uw wenkbrauwkes bij dezen,

Behagen mij zo wel, dat ik tot alle tijden,

Bij u wel wilde zijn ‘t waar in vreugd of in lijden.

Bewerking: Z. DE MEESTER



Aan Olympia

Ick sagh mijn Nimphe in t’ suetste van het Jaer
In eenen beemdt, geleghen aan de sije
Van eenen hof alleen, eerlijck en blije.
Neffens een gracht, waer af het water claer

Geboordt met lis, cruydt en bloemen, veur-waer
Lustigher scheen dan alle schilderije,
Noit man en sagh’ schoonder tapisseije,
Soo schoon was ‘t veld gebloeydt soo hier en soo daer.
Als Flora ient sat sij daer op bloemen:
Deur heur schoonheydt magh-men se Venus noemen,

Om heur verstand Minerva wijs van sinne:
Diana oock om heur reyn eerlijck wesen:
Boven Juno is sy weerdt t’sijn gepresen.
T’ sindts die tyd aen queeldt mijn siele om heur minne.


Liedeken .

Ghelyck den dagheraet

Hem lustich openbaert

Des morghens inden oosten,

En compt vry onvervaert

Die tsnachts waren beswaert,

Deur syn claricheyt troosten:

Alsoo word mynen gheest

Oock verfraeyt aldermeest,

Deur u reyn minlyck wesen:

En u bruyn oochskens claer,

En u schoon blondich haer,

Cunnen myn pyn ghenesen.

Ghelyck den suyden wint

Die Flora seer bemint,

Int suetste vanden Meye

De bloemkens groeyen doet

Diemen siet overvloet

In bosch, berch en valleye:

Alsoo can uwen sanck

En u schoon aenschyn blanck

Myn swaricheyt verdryven,

En doen my met iolyt

In desen sueten tyt

U gratien beschryven.