Test
Download document

ANONIEM

Die winter is verganghen

‘Die winter is verganghen,

ic sie des meien schijn;

ic sie die bloemkens hanghen,

des is mijn hert verblijt.

So ver aen ghenen dale

daer ist ghenoechlic sijn,

daer singhet die nachtegale,

also menich woutvoghelkijn.

‘Ic wil den mei gaen houwen

al in dat groene gras,

ende schenken mijn boel die trouwe,

die mi die lieveste was,

ende bidden, dat si wil comen

al voor haer vensterken staen

ende ontfanghen den mei met bloemen,

hi is so wel ghedaen.’

Ende doe die suiverlike

sijn reden hadde ghehoort,

doe stont si trurentlike,

met des sprac si een woort:

‘ic heb den mei ontfanghen

met groter eerwaerdicheit.’

Hi cust si aen haer wanghen:

was dat niet eerbaerheit?

Hi nam si sonder truren

al in sijn aermkens blanc.

Die wachter op der muren

die hief op een liet ende sanc:

‘en is daer ieman inne,

die mach wel thuiswaert gaen:

ic sie den dach op dringhen

al door die wolken claer.’


- ‘Och wachter op der muren,

hoe quelstu mi so hart,

ic ligghe in swaren truren,

mijn herte dat lidet smert.

Dat doet die alreliefste

dat ic van haer scheiden moet,

dat claghic God den Heren,

dat ic si laten moet.

‘Adieu myn alreliefste,

adieu schoon bloemken fijn,

adieu schoon rosebloeme,

daer moet ghescheiden sijn;

hent dat ic weder come

die liefste soudt ghi sijn;

dat herte in minen live

dat hoort, ja, altijt dijn.’