Test
Download document

VAN VELDEKE, Hendrik


Minnelied 1



Ez tuont diu vogelîn schîn,

Daz siu die boume sehent gebluot.

Ir sanc machet mir den muot

Sô guot, daz ich vrô bin

Noch trûric niht kan sîn.

Got êre sî, diu mir daz tuot,

Al über den Rîn,

Daz mir der sorgen ist gebuot,

Aldâ mîn lîp verre ist in ellende.


De vogeltjes maken kond

dat ze de bomen in bloei zien staan.

Hun gezang stemt mij zo goed

dat ik vrolijk ben

en niet treurig kan zijn.

God ere haar, die mij zoiets doet,

vanaf de overzijde van de Rijn,

dat ik van mijn zorgen word bevrijd

terwijl ik ver in den vreemde ben.




Minnelied 2


Ez sint guotiu niuwe maere,

die vogel offenbaere

singent, dâ man bluomen siht.

zén zîten in dem jâre

stüende wol, daz man vrô waere,

leider des enbin ich niht:

Mîn tumbez herze mich verriet,

daz muoz unsanfte unde swaere

tragen daz leit, das mir beschiht.


Het is een goede nieuwe maar

dat de vogels openbaar

zingen waar men bloemen ziet.

In deze tijd van ’t jaar

zou ’t goed staan als men vrolijk waar,

maar helaas, dat ben ik niet:

Omdat mijn dwaze hart me verried,

het moet onzacht en zwaar

het leed verdragen dat mij geschiedt

(bewerking: Z. DE MEESTER)




Lied XXIV

Alse die vogele blidelike

singende den somer entfaen

ende der walt is louves rike

ende die bloemen scone staen,

so is der winter al vergaen.

recht is dat ich dare wike

da miin herte stadelike

van minnen ie was onderdaen.

Der scone somer geit ons ane,

des is vele manech vogel blide,

want sie vrouwen sich te stride

den sconen tiit vele wale te entfane.

recht is jaerlanc dat der hare

wenke den vele suten winden:

ich bin worden wale geware

nouwes louves ane der linden.


Die da horen Minen sanc

Die da horen minen sanc,
ich wille dat sie mich's weten dank
stadelike ende ane wane.
die ie geminden ofte noch minnen,
die siin blide in manegen sinnen.
des die dombe niene beginnen,
want sie die minne niene dwanc
noch here herte ne rachte binnen.


Triecht (Maastricht)


In eynen dall scoen ende liecht;

Effen ende wael ghedaen,

Daer twee water tsamen gaen,

Eun groot en eyn cleune,

Claer, schoen ende reyne:

Dats die Jeker ende die Mase

Beide te korne ende te grase

Es die stadt wale ghelegen.


Tristan moest tegen wil en dank



Tristrant moeste ane sinen danc

stade siin der koninginnen

want poisoen heme daer toe dwanc

mere dan die cracht der minnen

des sal mich die goede danc

weten dat ich niene gedranc

sulic piment ende ich sie minne

bat dan he ende mach dat siin

wale gedane valsches ane

laet mich wesen diin

ende wis doe miin.


Tristan moest, tegen wil en dank,

trouw zijn aan de koningin

want een liefdesdrank dwong hem daartoe

meer dan de kracht van de liefde.

Dit zal mijn geliefde weten

dat ik nooit dronk

zo’n drank, en dat ik van haar houd

meer dan hij [ Tristan] deed, als dat kan.

Schoonheid, zonder enig bedrog

laat mij de uwe wezen

en weest gij van mij.