Test
Download document

ANONIEM – Mariken van Nieumeghen


Mariken van Nieumeghen
…..
Die duvel

Schoon kint, en vreest grief noch smerte,
Ick en sal u hindere, grief noch quaet doen,

Maer ick ghelove u, wildi na mijnen raet doen

Ende met mi gaen, wilt dit onthouden nauwe,

Ick make u eer lanc der vrouwen vrauwe.

Mariken

Vrient, ick sitte nu rechs also ghesint,

So beroert ende soo ontstelt van engienen

Doer die schimpighe woerden die ic sonder verdienen

Heb moeten lijden: hoere, schueke ende teve

Dies ic mi alsoe lief den viant overgheve

Als Gode, want ick sitte half sonder sin.

Die duvel


Bi Lucifer, tes noch al ghewin!

Si heeft de beroerte te deghe op ghesopen;

Si sit noch even versteent in wanhopen.

Nu soudic hopen, te min so claech ic nu,

Dat ic niet missen en sal.

(Tot Mariken )

Scoon kint, noch vraech ick u,

Oft ghi met mi versamen wilt in ionsten?

Mariken

Wie sidi, vrient?

Die duvel

Een meester vol consten,

Nieuwers af falende, wes ic besta.

Mariken

’t Comt mi alleleens met wien dat ick ga,

Also lief gae ic metten quaetsten als metten besten.

Die duvel

Wildi u liefde te mi werts vesten,

Ick sal u consten leeren sonder ghelijcke,

Die seven vrie consten: rethorijcke, musijcke,

Logica, gramatica ende geometrie,

Aristmatica ende alkenie,

Dwelc al consten sijn seer curable.

Noyt vrouwe en leefde op eerde so able

Als ic u maken sal.

Mariken

So moetti wel zijn een constich man.

Wie sidi dan?

Die duvel

Wat leyt u daeran?

Wie ick ben en soudi met rechte vraghen niet.

Ick en ben die beste van mijnen maghen niet,

Maer u dat ic nemmermeer niet dan jonste en toge.

Mariken

Hoe heeti, vrient?

Die duvel

Moenen metter eender ooghe,

Die wel bekent es met veel goede ghesellen.

Mariken

Ghi sijt die Viant vander hellen.

Die duvel

Wie ick ben, ic ben emmer ghejonstich tot u.

Mariken

Ick en hebbe oeck van u ancxt, vrese noch gru;

Al quame Luycefer selve uuter helscher ghewelt,

Ick en souder niet af vervaert sijn, so ben ic gestelt;

Ick ben onghequelt van allen anxten.
…..

Mariken

O memorie, verstandenisse, waerdi dinckende

Op dleven daer ick mi nu in ontdraghe,

Het soude u duncken sondich ende stinckende.

Ghi laet die claerheyt der hemelen blinckende

Ende gaet den wech der hellen, vol meshage.

Ick sie ende mercke meest alle daghe

Es hier yemant om mi ghequetst of doot

Ende ick weet wel, desen Moenen, dat es de plaghe,

En es vanden besten niet, dit es den noot.

Ic ghevoelt wel, al en seyt hijs niet al bloot,

Dat een viant moet wesen of niet veel betere.

O moeye, moeye, u fel verwiten groot,

Sal mi maken een verdoemt sletere,

Eewelijc uuter gracien vanden hoochsten wetere.

Ey lasen, al eest voor mi wat claghelijcx,

Ick ben te verre, al woudick mi te keeren pooghen.

Ic plach ooc Maria te dienen daghelijcx

Met bedinghen oft anders iet behagelijcx,

Ende die devocie es oec al vervloghen,

Ende oec en wil (hi) se mi niet ghedoghen,

Ende dat ic mi seghenen soude en gedoecht hi ooc niet.

Daerbi soumen oec ghevoelen moghen

Dat hi quaet es, omdat hi tseghenen vliet.

Wat wil ic ooc achterdencken, besiet doch, siet,

Tes nu te verre comen om achterdincken.

Hola, ic hebber ghinder twee bespiet

Die ic ghisteren dach stelde om scincken ende drincken;

Daer wil ic mijn keelken laten clincken.

…..