Test
Download document

STASSAERT, Lucienne

Het piepen van de koorden.

De kuil waarover wij ons zouden buigen.

In vogelperspectief, daarna,

stervormig, aan de rand van de leegte:

jij.

Het schroeien van de beelden.

En de woorden, de gesmoorde

die jij niet vond, ik niet wou zeggen.

Tot je hand mijn wangen streelde

als leerde je, te laat weldra,

opnieuw een moedertaal.

Ik moet je nog zo leren zien.

In mijn geheugen, blind van schuld,

zul je eerstdaags mijn moeder zijn.