Test
Download document

RONDAS, Jean-Pierre


De hulpelozen van de macht

…..
Hoe is dat toch allemaal kunnen gebeuren, vragen duizenden ACV- en ACW-leden zich af. Wel, verklaart Develtere, het was de tijdgeest die ons deze risico’s heeft laten nemen. Op het ogenblik dat serieuze commentatoren moeten vaststellen dat de christelijke arbeidersbeweging als gevolg van deze financiële mismeestering alle morele gezag is kwijtgespeeld, roept Develtere een ver verleden tijdgeest van wild casinokapitalisme op waarvan hij zich nu gemakkelijk kan distantiëren. In De Morgen constateert een specialist, Jos Leys, dat Arco de ‘financieel ongeletterde klanten heeft begoocheld’, scherper nog, dat het ACW ‘bevoogdend en roofzuchtig heeft geteerd op de financiële ongeletterdheid van haar achterban’. Tot wanneer is de tijdgeest dan tijdgeest? In het voorkomende geval tot net voor de dag wanneer het mismanagement uitkomt en voor iedereen duidelijk wordt dat de kluit belazerd is. Noch Dexia, noch Arco waren voor ACW of CD&V een probleem tot op de dag dat ze een probleem vormden. Vanaf vandaag wordt wat ik gisteren misdeed ‘tijdgeest’ genoemd
…..
Vandaag lees ik dat het totale Dexia-risico dat de hele Belgische bevolking op zich heeft moeten nemen 72 miljard euro, of niet minder dan twintig procent van het Belgische bruto binnenlands product bedraagt. Hier moet meteen ook het verband worden gezocht tussen de twee grote thema’s van mijn verhaal, namelijk het financiële debacle van het ACW en het communautaire debacle van CD&V . De Dexia-garanties vormen inderdaad een werkelijke coup d’état , gepleegd door een regering in lopende zaken, met als gevolg dat de politiek onmogelijke unie die België is geworden, via een kolossale schuld weer voor een hele tijd in een financiële houdgreep zit. Verhoog de schuld, en de Vlamingen blijven in de staat. Het gaat om de lelijkste pad die ooit door een Vlaamse politieke partij in Vlaanderens korf is gezet. Zolang deze regering geen echt parlementair onderzoek naar deze malversaties toelaat, beschouw ik ze dan ook als een afruilmanoeuvre tussen PS (die de communautaire meubelen wou redden) en CD&V (die de financiën van de christelijke zuil wou vrijwaren).

…..
Waarom maakten de Franstaligen zo’n haast met de installatie van hun ongrondwettelijke federatie, die tijdens de lopende regeringsonderhandelingen de verhouding met de Vlamingen zeker nog meer zou verzuren?

Een eerste reden zou kunnen liggen in de omstandigheid dat de Franse gemeenschap haar eigen onderwijsbevoegdheid in Wallonië en Brussel niet meer aankan, noch financieel, noch inhoudelijk. Door de vlucht vooruit te kiezen en onderwijsbevoegdheden te usurperen, ‘federaliseert’ het Brusselse gewest de kosten die de Franstalige gemeenschap zelf niet meer kan dragen (wat dus wil zeggen dat Vlaanderen die kosten voor tweederden zal moeten betalen). In dat kader merkt men tegelijkertijd hoe het Vlaams onderwijs wel degelijk beroemde tweetaligen aflevert. De school van Lukaku en de klas van Vincent Kompany spreken (Nederlandstalige) boekdelen. De Franstalige bevolking begint zich van haar eigen onderwijs af te keren, en met reden. Men begrijpt heel goed dat de francofonie het Nederlandstalig onderwijs in Brussel uit handen van de Vlaamse Gemeenschap wil nemen om het te vervangen door een zogenaamd veeltalig onderwijs dat naar men beweert veel beter zou scoren – een onbewezen stelling waarin vooral Groene Vlaamse politici meegaan. Men weet onderhand wat het aanleren van de tweede taal (Nederlands) in het Brusselse Franstalige onderwijs voorstelt.

Een tweede reden waarom er zo’n haast was bij de stichting van de Wallo-Brux constructie als gemeenschapsvervangend instrument ligt in de nu wel acuut geworden reorganisatie van het circus der negentien gemeenten. Al jaren waarschuwt Philippe Van Parijs tegen een Vlaams-Waals ‘condominium’ van Brussel, als mogelijk resultaat van een compromis tussen Vlamingen en Walen aangaande het beheer van Brussel. Toch is het gemeenschappelijke beheer van de Belgische hoofdstad niet zo’n extreem idee. Integendeel, want de ‘proximité’ (subsidiariteit) zou gerespecteerd worden, en de stad zou alleen qua Europese, ecologische, externe mobiliteits- en gemeenschapsmateries bevoegdheden moeten delen met het federale niveau en met de gemeenschappen. Al de rest valt onder soevereine Brusselse bevoegdheid. Welke hoofdstad in Europa zou daar niet voor tekenen?

…..

Principes van het postmodernisme

…..

Geen ik, geen zelf, geen ziel.
Geen geest, geen wil, geen zin.
Geen verhaal, geen doel, geen betekenis.
Geen subject, geen persoon, geen identiteit.
Geen taal, geen volk, geen land, geen gemeenschap.
Geen man, geen vrouw. Geen vader, geen moeder. Geen kind.

Geen wij.

Het einde van de kunst.
Het einde van de geschiedenis.
Het einde van het grote verhaal.
Het einde van de representatie.
De dood van de auteur.
Tegen de metafysica. Tegen de literaire canon. Tegen de grens en tegen het territorium.
Tegen het christendom.
Tegen de universele idealen van de Verlichting.
Tegen het Westen.
Geen waarheid.

…..

Mise au Point: de eerste uitzending van het lopende seizoen (2012)

…..

De belangrijkste interviewer is Olivier Maroy . Vergeleken bij hem zijn de Deborsu’s flamingantische koorknapen. Dus mocht Jean-Marc Nollet (Ecolo, n.v.d.r.) op zondag 28 augustus 2011 het huidige seizoen mee openen. Hij wist wat hem te doen stond, en hij deed het dan ook. Aanwezig waren, naast de vernoemde figuren, ook nog de politici Rik Torfs voor CD&V, en Philippe Moureaux voor de Brusselse PS. Ik nam notities.

Moderator Olivier : U heeft gezegd dat de parasiet verdwenen is?

Jean-Marc (glimlacht) : Ja, tegenover de arrogantie en de provocatie van de N-VA stellen wij het respect. Le parasite n’est plus autour de la table. Herhaalt: Le parasite n’est plus autour de la table.

Olivier (wil zijn interlocutor waarschuwen, hij is tenslotte een moderator die de interviewee moet behoeden voor al te boude uitspraken): ‘Le parasite, c’est un nuisible, hein!’ Met andere woorden, ‘u beseft toch dat de parasiet behoort tot de klasse van het ongedierte?’
Jean-Marc : Tout à fait! Mais pour l’avenir du pays, la N-VA est effectivement un nuisible. Als ‘ecologisten’ verwachten wij niets meer van de N-VA.

…..

Het is niet voor het eerst dat uit dit vaatje wordt getapt. Een facebookgroep van het FDF noemde in 2009 de Vlaamse pendelaars in Brussel ‘woekerend ongedierte’, ‘la vermine pullulante’. En dan de fameuze mérule-uitspraak van Laurette Onkelinx. In 2007 spoorde ze de Luikse socialisten aan met onder meer de volgende zin: ‘Camarades, le jeu est clair. La mérule flamande est en train de travailler l’Etat fédéral’. ‘La mérule’ is een gevaarlijk soort huiszwam, en Onkelinx maakte bij het uitspreken van dat woord krieuwelende, krioelende bewegingetjes met haar vingers. De Vlamingen hadden weer een woord bijgeleerd, maar dan wel uit hetzelfde woordveld.
…..

Vermine, nuisibles, parasites, mérule: hoe ik het ook draai of keer en verzachtende vertalingen zoek, telkens weer kom ik uit bij ongedierte. In het Duits heet het Ungeziefer, Parasiten, Bazillen, Wanzen, kortom en in één samenvattend woord: Schädlinge, schadelijke beesten. Daartegenover staat de nieuwe gezondmaking (Gesundung), de zuivering (Säuberung), de hygiënische profylaxis, de sociale en politieke hygiëne. In het Duits maakt heel deze terminologie deel uit van het nazi-vocabularium en slaat ze op joden. Volksschädlinge: een gevaar voor de staat – ‘pour l’avenir du pays’, om het nog eens in Nollets woorden te zeggen.
…..