Test
Download document

DE HARDUWIJN, Justus

XXXVIII

Soet is den westen windt, die ruysschen doet en beven

De looverkens van t'waut en t'groenssel eender pleyn:

Soet is den snellen loop van een silver fonteyn,

Die van den heuvel comt langhs een dal aenghedreven:

Soet is het luyt gheclanck, t'welck my dick troost comt gheven,

Als ick in droef ghepeys beanxst my vind' aleyn:

Soet is het heunigh oock, ghegaert by t' bieken cleyn:

Soet is den coelen Mey, die't al in vreughd' doet leven.

Soet ist roosken besproeyt met eenen morghen-dauw:

Soet ist tuylken verslunst in d'handt van mijn Jonckvrauw.

En soet is sy altijdt in alle dinck bevonden:

Soet is gansch heur ghelaet, heur oogh', heur taele vroe:

Maer weet ghy watter is soeter dan al dit soet?

Dry cuskens achter een van heuren mond ghesonden.

't En is de blondheid niet

't En is de blondheid niet van uw gestruiveld haar,

't En is uw voorhoofd niet, zo machtig opgerezen,

't En is uw winkbrauw niet, noch uwen mond geprezen

En vieriglijk aanbeên van zo menig minnaar,

t En zijn uw lipkens niet die elkeen voorwaar

Wonden als 't hen gelieft en wederom genezen,

't En zijn uw deugden niet, noch uw bevallig wezen,

Noch het toov'rig gelaat dat in u schijnt eenpaar,

't En zijn uw wangen niet, met purperrood begoten,

't En zijn de perels niet in uwen mond gesloten,

't En is uw tale niet, nochtans als honing zoet,

Maar 't geen mijn jeugd als een blad komt verdrogen

En mijn jonkjarig hart van binnen branden doet,

En is anderzins niet dan 't raaisel van uw ogen.