Test
Download document

WERUMEUS BUNING, J.W.F.


Het lege zwaluwnest


De geest begint te zwerven

Als een verlaten beest

En vindt geen enkel nest meer

Als het eens is geweest.

De vrienden, de vriendinnen

Zijn ver van mij gegaan,

Verdwenen als de halmen,

De halmen van het graan.

Mij rest geen enkel ding meer

Van wat ik heb gehad;

De boom is leeg geworden,

Gevallen is het blad.

Zwaluw, ik ben gebleven

Als uw verlaten nest,

Hoop op een later leven,

Dat is al wat mij rest. -


Opdracht

…..

Ik breek het brood thans iedere dag alleen
Ik slaap alleen, alleen ga ik mijn wegen
Ik praat alleen, die liever had gezwegen
Ik noem uw naam, ik noem uw naam alleen.

Ik bid tot God, maar God laat mij alleen,
Ik ben alleen, ik ben alleen gebleven
Ik eet alleen, aan ’t einde van mijn leven
Ik leef alleen en straks sterf ik alleen


Ballade van de dingen die niet overgaan

De geur van diepe bossen na de regen,

De geur van water en van roestbruin hout,

De geur van 't paard dat men het liefst mag rijden,

En van het donker haar waarvan men houdt,

Duister en licht in 't witte bed gelegen,

En, wat het beste is in dit bestaan,

Te slapen met de liefste aan zijn zijde

En dat dit zo zal zijn in alle tijden,

Dit zijn de dingen die niet overgaan.

De kracht van stieren in de voorjaarsweide,

De glans van tranen en van witte zijde

En parelen om een slanke hals gedaan,

De macht van armen om een hals geslagen,

De nacht van zoete antwoorden en vragen,

De pijn der vrouwen die in 't kraambed gaan,

De pijn die men van zijn vriendin moet lijden

En dat dit zo zal zijn in alle tijden,

Dit zijn de dingen die niet overgaan.

Geluid van water dat van rotsen stort

En van een kerk waarin gezongen wordt,

En van zwaar weer, dat niet wil overgaan,

Van slagregens in slapeloze nacht

Dat men verlaten ligt en niet meer wacht,

Het leeg wit bed, beschenen door de maan,

De liefde die verkeert in 't lange lijden,

En dat dit zo zal zijn in alle tijden,

Dit zijn de dingen die niet overgaan.

Valsheden, van zijn vrienden ondergaan,

Haat, afgunst, nijd, bedrog en eigenwaan,

Spijt en berouw, en dat men 't meest moet lijden

Om wat men door de liefde heeft misdaan,

En dat dit alles niet was te vermijden

Maar eeuwig zo zal zijn en voort zal gaan,

En wolken die stil drijven langs de maan

Terwijl men ligt en denkt aan beter tijden,

Dit zijn de dingen die niet overgaan.

De stank van drek, rot vlees en rottend graan,

't Gezicht der liefste die is uit haar lijden,

De aasvlieg die daarop te gast wil gaan,

De huichelaars die uw geluk benijden,

De straf, dat men gestraft wordt door zijn vrienden,

Terwijl 's lands vijanden slechts straf verdienden,

Het onrecht, in de naam van recht gedaan,

En dat dit zo zal zijn in alle tijden,

Dit zijn de dingen die niet overgaan.

Prince:

Princes Marie, Maria Magdalena,

Mij meer vertrouwd, als bitter zondares

Wier donker haar door Gods licht werd beschenen,

Dan God en Jezus zelf, leer mij de les

Om in het leed een beter weg te gaan.

'Vervloekt en ongezegend is het lijden

Totdat men leert onder het kruis te staan,

En dat dit zo zal zijn in alle tijden:

Dit zijn de dingen die niet overgaan."


Zo tedere schade als de bloemen

Zo tedere schade als de bloemen vrezen

Van zachte regen in de maand van mei

Zo koel en teder heeft uw sterven mij

Schade gedaan, die nimmer zal genezen.

Eens, toen wij na de nacht tesaam verrezen

Lagen de rozen vochtig en gebroken, ik en gij

Wisten die lange nacht de regen, ik noch gij

Konden van teerheid immermeer genezen.

Gij hebt de witte en de rode rozebladen

Gebeurd in uw smalle hand, - zij vielen

Vochtig en sidderend weer in ’t diepe gras.

Hoe zal dan ’t hart van even tedere schade

Genezen, nu om u de rozen vielen

Nu uwe handen stil zijn, diep in ’t gras.


Een oud vers

Wat ik betreur te hebben niet bezeten

Is het geluk van menig burgerman:

De vrede van het huisgezin, en van

De kinderen, die mee aan tafel eten.

En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen

De liefste is bezwijmd van zaligheid,

Dat ik de stem ken van de eeuwigheid,

En van het hart, dat mijn hart is genegen.

Maar dit is alles niets, al deze dingen,

Gezegend, en te min; ’t is eens niet meer;

Men hoort de vogels in de bomen zingen,

De jaren gaan, de winter keert steeds weer,

De sterren staan. Ik heb niet goed gekozen.

Wat doet een bedelaar met rode rozen?


Nooit, nooit, en nooit

Nooit, nooit en nooit vind ik tevredenheid:

De zon gaat onder, ik verspeelde tijd,

De zon gaat op, en ik verspeel de tijd:

Geen zonde geeft de mens tevredenheid.

Geen akker vind ik, diep genoeg geploegd;

Geen oorlog vind ik, diep genoeg gehaat;

Geen mens vind ik, sterk genoeg tegen 't kwaad;

Geen dichter, vind ik, heeft genoeg gezwoegd.

Dat vind ik; alhoewel 'k een zondaar ben:

Juist daarom, omdat ik het kwade ken,

En vraag: Wie van u gaat mij voor met licht?

Welk mens? Jawel! De Heiligen! Allicht!

Maar ik ben niet als zij, ik word het nooit;

Nooit, nooit en nooit, en nooit en nooit, en nooit.


Ballade van de boer

Er stonden drie kruisen op Golgotha,

Maar de boer hij ploegde voort.

Magdalena, Maria, Veronica,

Maar de boer hij ploegde voort.

En toen zijn akker ten einde was,

Toen keerde de boer de ploeg

En hij knielde naast zijn ploeg in het gras,

En de boer, hij werd verhoord.

Zo menigeen had een schone droom,

Maar de boer hij ploegde voort.

Thermopylae, Troja, Salamis,

Maar de boer hij ploegde voort.

Het jonge graan werd altijd groen,

De sterren altijd licht,

Gods woord streed in de wereld voort

En de boer heeft het gehoord.

Men heeft de boer zijn hof verbrand,

Zijn vrouw en os vermoord;

Dan spande de boer zichzelf voor de ploeg,

Maar de boer hij ploegde voort.

Napoleon ging de Alpen op

En hij zag de boer aan 't werk,

Hij ging voor Sint-Helena aan boord

En de boer hij ploegde voort.

En wie is er beter dan een boer,

Die van de wereld hoort,

En hij ploegt niet, wat er al geschiedt

Op deze akker voort.

Zo menigeen lei den ploegstaart om,

En deed het werk niet voort,

Maar de leeuwerik zong hetzelfde lied,

En de boer hij ploegde voort.

Heer God! De boer lag in het gras,

Toen droomde hij deze droom:

Dat er eindelijk een rustdag was

Naar apostel Johannes' woord.

En de kwaden gingen hem links voorbij

En de goeden rechts voorbij,

Maar de boer had zijn naam nog niet gehoord

En de boer hij ploegde voort.

Eerst toen de boer die hemel zag

Zo vol van lichte schijn,

Toen spande hij zijn ploegpaard af,

En hij veegde het zweet van zijn voorhoofd af,

En hij knielde naast zijn stilstaand paard,

En hij wachtte op Gods woord.

En stem sprak tot aarde, hemel en zee

En de boer heeft haar gehoord:

-"Ter wille van de boer die ploegt

Besta de wereld voort!"


Ogenblik

In het holst van de nacht als de sterren schijnen

en de smalle maan weer zeewaarts daalt,

schreeuwt de ekster, de wilde trompetter.

Alle gedierte wordt wonderlijk wakker:

spreeuwen zwermen, de veldmuis wandelt

en de padde glanst in het gras.

Bloemen ritselen met hun bladeren,

wolken staan stil en de groene varen

siddert alsof er regen was ….


De tuin

Een morgen ben ik zeer vroeg opgestaan

En zie de bloemen, halmen, grassen staan

In een zo helder eigenaardig licht

Of zij daar nog niet lang alleen zo staan

Maar iemand juist van hen was heengegaan,

Zo, als men in gezelschap binnentreedt

In stilte, en weet dat er gesproken is

Maar niemand u wil zeggen wat het was.
Het is of er een engel op dit gras

Getreden is en juist verdwenen is

Zodat nog alles luistert naar zijn tred

En halmen, grassen staan nog in gebed.


Ballade de tout mon coeur

Denk ik aan 't glas waaruit ik met u dronk

        Eer het uw mond ontzonk,

Waarop de goede spreuk geschreven stond:

        De tout mon coeur,

Dan denk ik weer aan wat mij werd ontzegd

Toen gij zijt in het diepe graf gelegd,

Die met uw laatste adem hebt gezegd:

        De tout mon coeur.

Zie ik de bloem, gestorven in het gras

Die deze lente nog uw vreugde was

Dan denk ik weer hoe moe gij hebt gezegd:

        De tout mon coeur.

Hoor ik de deur, die kraakt in winternacht,

Dan staat het hart stil, dat u toch verwacht,

        Ja, iedere nacht verwacht

        De tout mon coeur.

Al is er niets, niets dan de winternacht,

Hoe hoor ik toch die zachte woorden weer,

Al woedt de wind, al slaat de regen neer

        De tout mon coeur.

'k Wilde mijn werk doen in mijn eenzaamheid

        En u die verre zijt

Als grafschrift geven wat gij hebt gezegd:

        De tout mon coeur

Dat was uw vraag, eer gij werd neergelegd

        In dat wit bed, om niet meer op te staan,

Waar ik het kruis heb om uw hals gedaan,

        De tout mon coeur

En op uw haar mijn handen heb gelegd

Die nacht, dat ik voor 't laatst u heb verstaan

        Toen gij mij hebt gezegd:

        De tout mon coeur.

        Envoy, à Dieu:

Prince, dit was mijn troost, mijn toeverlaat

Dat zij gezegd had op die avond laat:

        De tout mon coeur.

Maar déze nacht hebt Gij mij op doen staan

En mij die woorden waarlijk doen verstaan:

        De tout mon coeur.

't Was niet aan mij, het was aan U gezegd;

Ook deze troost was mij niet weggelegd;

Nu rest mij niets, tot ik eens zeg: Seigneur...

        De tout mon coeur.



Mária Lécina

Mária Lécina loopt te zwieren
in groene zijde en zwart satijn
met vogels en rozen en anjelieren
en een doek zo wit als de maneschijn
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina loopt te pralen
met zeven snoeren bloedkoraal
die kan Mária Lécina betalen,
haar mond is rood als een bloedkoraal
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina heeft een waaier
daar staan al de sterren ter wereld op
Geen sterveling komt er voorbij die waaier
of de zon en de maan gaan voor hem op
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina heeft lichte ogen
daar staan groene stortzeeën in,
dat diepe water is betoverd
daar schijnt de hel en de hemel in
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina draagt tussen haar borsten
een zilver kruis met een diamant
En er is geen kruis dat zo wordt gedragen
langs de hele Spaanse waterkant
¿Porqué, Mária?

Er liep een zeeman langs de kade,
die zeeman raakte van de wijs
's Nachts stond hij nog in de groene stortzeeën
en 's ochtends zag hij het paradijs
¿Porqué, Mária?

's Nachts hoorde hij de boeien brullen
in de mist voor Terrafugeia
En 's morgens vroeg liep hij onder de palmen
en hij zag Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina was te kopen
voor twintig zilveren peseta,
maar zij sloot een zeeman haar kamer open
voor een lied op Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Zij zei ze was nog maar achttien jaren
en zij heette Mária Pepita
Maar zij kon haar eer niet lang bewaren,
Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Mária vroeg hem of hij wou slapen
voor twintig zilveren peseta?
- Ik zal twintig peset aan de armen geven
maar geen cent aan Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

- Mária Lécina geef ik geen aalmoes
en het is te veel voor Pepita
- E! - zei toen Mária Pepita Lécina
- betaal dan te veel voor Pepita!
¿Porqué, Mária?

- Te veel voor niets en te weinig voor alles...
- E! -hij zegt voor niets! - zei Pepita
- Je zal me eerst morgen vroeg betalen,
als het niets is, niets! - zei Pepita
¿Porqué, Mária?

- Mijn hart wil niets of mijn hart wil alles,
Mária Pepita Lécina
En wat een hart wil kan geen goud betalen
- Dat is waar- zei Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

- Daarom wil ik niet met zilver betalen
Mijn hart wil Mária Lécina
- Je mag mij met je hart betalen
Wat betaalt je hart? - zei Mária
¿Porqué, Mária?

- Een koning kan met goud betalen,
met zilver betalen kan iedereen
Ik zal je met een nieuw lied betalen,
dat kan een zeeman maar alleen
¿Porqué, Mária?

Toen keek Mária hem in zijn ogen
en zij had geen glimlach meer om haar mond
- Hoe zal het lied zijn op mijn ogen?
Zeg eerst hoe of het lied begint
¿Porqué, Mária?

- De zon schijnt in de groene stortzeeën
voor Vigo en Villajoyosa
Maar liever wil ik de maan zien schijnen
in de groene ogen van Mária
¿Porqué, Mária?

Toen gaf ze hem haar beide handen
Een zilver kruis schittert van een zucht
- Hoe zal het lied zijn op mijn handen?
Een zilver kruis schittert snel en licht.
¿Porqué, Mária?

- Aan haar vingers blinken kleine hemels
in iedere hemel een witte maan
Maar liever zie ik aan twee kleine voeten
tien witte manen ondergaan.
¿Porqué, Mária?

- Zeg nu wat je ziet met je ogen gesloten
zei Mária Pepita Lécina
- Zeg wat je ziet als je mij niet zien zult,
want zo is het weldra - zei Mária
¿Porqué, Mária?

- De wilde Spaanse rozen bloeien
ik zie vijf malen een rode knop
Twee lichte bloeien aan Mária's oren
Twee donkere knoppen staan rechtop
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina, voor vijf rozen
geef ik een lied op Mária
- Het is goed, ik zal je vijf rozen geven
zei Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

- Maar je zal mij een maaltijd met wijn betalen
voor de roos in mijn haar - zei Pepita
- En de armen kan ik zelf betalen
al ben ik niet rijk - zei Mária
¿Porqué, Mária?

- Een vrouw gaat snel haar hart vergeten
in Cadiz, Huelva en Granada
Maar van mijn schoonheid mag ieder weten
Voel, hier klopt mijn hart nog - zei Mária
¿Porqué, Mária?

- Mária Lécina kan niet lezen,
dan haar naam, die is Mária Lécina
En daarom moet het een nieuw lied wezen,
met mijn naam als refrein - zei Mária
¿Porqué, Mária?

- En het moet in gedrukte letters wezen
en er moeten honderd coupletten zijn
en het moet in eerbare woorden wezen
en het moet tweestemmig te zingen zijn
¿Porqué, Mária?

- Er mag geen vrouw in staan te lezen
dan Mária Pepita Lécina
En er mogen geen kleuren en geuren in wezen
dan je aan mij zult vinden - zei Pepita
¿Porqué, Mária?

- Er zal van geen andere vrouw staan te lezen
dan Mária Pepita Lécina
En het zal groen en donkerrood wezen
en vuur en zwart, als Mária
¿Porqué, Mária?

- Het zal groen en blauw als de Spaanse zee wezen,
goud als de nachten van Granada
Het zal zwart en wit als de zeezwaluw wezen
en grauw als de rotsen van Negreiga
¿Porqué, Mária?

- Het zal geuren als de bloemen van Spanje
rozen, anjelieren en reseda,
als de hete thijm en het wilde oranje
rotsbloemetje bij Valencia
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina stak haar lippen
in de rode wijn van Valencia
Hij dronk de wijn van Mária's lippen
- Het lied is begonnen - zei Pepita
¿Porqué, Mária?

Zij hadden samen de wijn gedronken,
toen zei Mária Pepita Lécina
- Wie geeft wat hij heeft, heeft Gods gave geschonken -
en zij gaf hem Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

De bergen zijn heet bij Cartagena
en de dalen zacht bij Ayora
Maar heter en zachter dan bergen en dalen
is Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Honderd klokken van Londen doen Londen bonzen
en vier kathedralen Genua
Maar geen brons kan zo in het donker bonzen
als het hart van Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Toen sloeg zij voor hem haar witte doek open,
Mária Pepita Lécina
- God weet hoe ik mij ga verkopen!
God zij mij genadig - bad Mária
¿Porqué, Mária?

Toen de zeeman haar zo Gods naam hoorde spreken
Voer hem de doodskou in zijn keel
Hij had nog nooit Gods naam horen spreken
als op die dag in dat bordeel
¿Porqué, Mária?

En toen Mária de zeeman zag
Voer haar de doodskou in haar keel
Want zij had nog nooit haar hart voelen kloppen
als op die dag in dat bordeel
¿Porqué, Mária?

Toen sloeg zij haar witte bedsprei open
- Wees mijn gast - zei Mária Lécina
En zij haakte haar zwart satijn keurslijf open
- Eet het hart uit mijn lichaam - zei Pepita
¿Porqué, Mária?

De witte zeehavik stort in zee neer
uit de witte wolken voor Corsica,
zo als de wilde zeehavik in zee stort
omhelst Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

De zwarte zeezwaluw scheert de zeeën
in de stille baai van Averia
zo zacht als de zwarte zeezwaluw de zee scheert
zo omhelst Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

En toen hij weer naakt lag, en zij lag naast hem
zei Mária Pepita Lécina
- God zegen je zoals je moeder je maakte
God zij gezegend - zei Mária
¿Porqué, Mária?

En toen zij weer naakt lag en hij lag naast haar
zei hij tegen Mária Lécina
- God zegen je van je hoofd tot je voeten
God zegen je, Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Zo scheen de zon zijn vele uren
op Mária Pepita Lécina
Toen steeg de maan boven witte muren
- Laat het lied nog duren -zei Mária
¿Porqué, Mária?

Zo scheen de maan haar vele uren
op Mária Pepita Lécina
Toen daalde de maan achter witte muren
- Laat het lied nog duren - zei Mária
¿Porqué, Mária?

Maar toen in de ogen van Mária
het eerste licht van de morgen scheen,
toen sloot Mária Lécina haar ogen
en zij sloeg haar armen om hem heen.
¿Porqué, Mária?

Zij rees van hem op als een glanzend boegbeeld
het zweet stond haar op iedere borst
Toen vroeg hij Mária Lécina
of zij haar ogen niet openen dorst?
¿Porqué, Mária?

Zij boog weg van zijn borst als een glanzend boegbeeld
Mária Pepita Lécina
- Ik ben bang voor liefde - zei Pepita
Ga weg van mij - zei Mária
¿Porqué, Mária?

Nooit heeft een boegbeeld de zee verlaten
tenzij de eeuwigheid, tenzij de dood
Zomin liet hij Mária Lécina
Zij was steenkoud als van de dood.
¿Porqué, Mária?

Zij stortte neder in zijn armen
Het kruis sloeg tussen hun beider borst
Het sloeg neer met hen in een donkere stortzee
Geen die de ander aanzien dorst
¿Porqué, Mária?

Menig boegbeeld heb ik wit schuim zien ploegen
In Noordzee en blauwe Adria
God heeft mij de eeuwigheid doen klieven
aan de borsten van Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

En zo hebben zij veel gesproken
gelijk een man spreekt met een vrouw
tot de tranen stonden in Pepita's oogen
en de venstersteen blonk van morgendauw
¿Porqué, Mária?

De zeeman keek haar in haar ogen
- Zijn dat tranen, Mária Lécina?
Mária Lécina heeft niet gelogen
- Zo eindigt het lied - zei Mária
¿Porqué, Mária?

De vissers slapen in zwarte sloepen
op de duistere zee voor Catania
Mária kwam op zijn borst liggen slapen
Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Zij sliepen tot laat in de morgen
toen was het helle zonneschijn
en de rijkste man en vrouw van Spanje
lagen achter een wit katoen bedgordijn
¿Porqué, Mária?

Toen schonk Mária hem helder waswater
en zij waste ook Mária Pepita
- Twee mensen die gelukkig slapen
die ruiken als bloemen - zei Pepita
¿Porqué, Mária?

In haar doek met vogels en anjelieren
knielde Mária voor haar klein zilver kruis
En zij bad dat God hem op zee mocht sparen
zij bad voor zijn veilige reis naar huis
¿Porqué, Mária?

- Wanneer ik niet liefheb wil ik sterven
zong Mária Pepita Lécina
- Wanneer ik liefheb vrees ik te sterven
¿Porqué, Mária? - zong Pepita
¿Porqué, Mária?

Toen floot de stoomfluit in de haven
- E! - zei Mária Pepita Lécina
En de zeeman kon alleen maar zeggen
- Adio Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Wanneer ik de sleutel had van het daglicht
en de sleutels van de eeuwigheid,
dan lag je gezicht nog naast mij in het donker
en daar lag het voor alle eeuwigheid
¿Porqué, Mária?

- Maar de sleutel van mijn deur is versleten
die past alleen nog op de hel
Zet dat in je lied, ieder mag het weten
't Is een lied van een hoer - zei zij - Vaarwel
¿Porqué, Mária?

Hij had afscheid genomen in Buenos Aires
en vaarwel gezegd in Villajoyosa
Maar nooit heeft hij een woord zo zacht gesproken
als - Adio, Mária Lécina
¿Porqué, Porqué?
¿Porqué, Mária?

De stenen zijn hard op een hete morgen
in Cadiz, Huelva en Granada
Hij zag een klein kind, dat liep zonder zorgen,
O Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Nabij de haven is een bron water
daar put men koud, op de hete ka
Daar dronk hij diep het ijskoud water,
Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Er liep een zeeman langs de kade
's Nachts was hij in het paradijs
en 's morgens liep hij de trap van de hel af
en hij lag in zijn kooi als in het graf.
¿Porqué, Mária?

En 's nachts ter wacht trok de zwaluw over
van Noord naar Zuid, over Ibiza
een lichte wolk over kaap Aguila
een donkere wolk boven Afrika.
¿Porqué, Mária?

De bergen zijn heet bij Cartagena
en de dalen zacht bij Ayora
Maar heter en zachter dan bergen en dalen
is Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Mária Lécina is te kopen
voor twintig zilveren peseta
in Madrid, Barcelona, Ceuta, Sevilla
in Cadiz, Huelva en Granada
¿Porqué, Mária?

Hij stond het lied in het donker te zingen
op de brug op de ree voor Valencia
En de stuurman wou weten of dat een nieuw lied was
Mária Pepita Lécina?
¿Porqué, Mária?

Het werd gedrukt voor twee zilveren guldens
Hij pakte het in een zwart zeildoek pak
Hij bond het dicht met fijn zeilgaren
en hij lakte het met rood zegellak
¿Porqué, Mária?

Hij schreef er een moeilijke Spaanse brief bij
aan Mária Pepita Lécina
Dat dit het lied was met de honderd refreinen
op Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Maar toen hij Mária's naam had geschreven
voer hem de doodskou in zijn keel
Want hij was de naam van de haven vergeten
en de naam van de straat en het bordeel
¿Porqué, Mária?

De zeeman stond over de reling te kijken
een maat op de ka, die sprak hem aan
Die heeft hem de allerbeste groeten
van Mária Lécina gedaan
¿Porqué, Mária?

Mária Pepita was te kopen
voor twintig peseta, voor iedereen
Voor hem alleen ging haar kamer open
voor een lied, voor hèm alleen
¿Porqué, Mária?

Toen heeft die zeeman een brief geschreven
daarin was twintig peseta
Daarop stond te lezen: Mária Lécina
te Cadiz, Huelva, of Granada.
¿Porqué, Mária?

Een rijk heer kan met goud betalen
met zilver betalen kan iedereen
Maar Mária Lécina zo betalen
met een doodsteek, dat kan er maar een
¿Porqué, Porqué?
¿Porqué, Mária?

Shanghai, Semarang, Stockholm, Nagasaki
Curaçao, San José, Acajuicilla
Overal gaat er een kamer open
voor twintig zilveren peseta
¿Porqué, Mária?

Op een nacht dat de zeeman aan Spanje voorbijvoer
klopte hij aan de kapiteinskajuit
En de deur sprong open, maar er was niemand
dan de dood, die keek een patrijspoort uit
¿Porqué, Mária?

En achter de dood was het helder groen water
zo licht als de ogen van Mária
De dood stond daar om uit te rusten
want hij kwam van Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Wie in de hel zijn hart heeft verloren
die kijkt de dood niet eens meer na
Die is eeuwig verdoemd een lied te horen:
Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

Er staat een wit bed in iedere kamer
daar slaapt men zo diep als in de dood
Maar het geeft niet met wie men ook mag slapen
het is nooit voorgoed, het is nooit de dood
¿Porqué, Mária?

En toen de zeeman langs Spanje terugvoer
vroeg hij naar Mária Lécina,
en niemand wist meer waar Pepita woonde
te Cadiz, Huelva of Granada
¿Porqué, Mária?

Maar er was een witte doek aan komen drijven
op de rotsen voor Valencia
En men had de witte zeehavik zien kijven
op de golven voor Villajoyosa
¿Porqué, Mária?

In alle havens hoorde hij zingen
Mária Pepita Lécina
En de zwarte zeezwaluwen scheerden de zeeën
van Finisterre tot Negreiga
¿Porqué, Porqué?
¿Porqué, Mária?

In iedere kamer hangt een spiegel
wanneer men zich te wassen staat
Men ziet daarin een gezicht, en daarachter
de dood die op iets te wachten staat
¿Porqué, Mária?

Maar er zong een engel aan Gods voeten
hoog boven de rotsen van Corsica:
God zal de zeeman wel vergeven
want God vergaf Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Ja, God zal de zeeman wel vergeven
gelijk hij Mária Lécina vergaf.
Want Petrus zelf, staat er geschreven
verloochende hem op zijn gang naar het graf
¿Porqué, Mária?

Er is geen vrede in een mensenleven
niet in Cadiz, Huelva en Granada,
wanneer hij niet afrekent met zijn leven
Met Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

En eens dat zij voor Averia lagen
op een Zondagmorgen bij bladstil weer
stond hij in een spiegelglad water te staren,
zijn eigen ogen zagen hem weer
¿Porqué, Mária?

Toen hij zich zag in dat helder water
- daar staat het water duizend vaam -
zag hij achter zich in dat helder water
een blinkende witte hemel staan
¿Porqué, Mária?

En toen hij daar zo stond te staren
in de diepen hemel onder zee,
kwam het water hem in zijn ogen schieten
en daarvan rimpelde de zee
¿Porqué, Mária?

En eensklaps scheen in dat spiegelglad water
diep onder zee voor Averia
een schip door de witte wolken te varen
met als boegbeeld Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

En toen hij opkeek naar de hemel
zag hij hoog boven Averia
een schip door de witte wolken varen
met als boegbeeld Mária Lécina
¿Porqué, Mária?

Geen mens kan in de hemel reiken
Hij keek over het leeg water uit
De kapitein was aan wal gevaren
de statietrap, die hing nog uit
¿Porqué, Mária?

Hij ging de statietrap naar beneden
de treden liepen tot onder zee
De wolken spiegelden in het stil water
Hij liep langzaam door tot onder zee
¿Porqué, Mária?

Hij gleed langzaam tussen de witte wolken,
daar scheen een lichte stroom te staan
Als 's nachts een visserssloep van Catania
zo voelde hij die diepe deining gaan
¿Porqué, Mária?

In die diepe deining haalde hij adem
in de wolken diep onder Averia
Daar staat het water wel duizend vadem
O Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?

En toen de statietrap weer vrij was
kwam de dood uit de kapiteinskajuit
Hij liep de trap van de brug naar beneden
daar hing de statietrap nog uit

Hij liep langzaam de statietrap naar beneden
en keek over het leeg water uit
Hij zag de hemel staan in het water
Toen keek hij naar de hemel uit

Hij zag een witte zeehavik storten
uit duizend vaam lucht in duizend vaam zee
De hemel spiegelde in het water
Een witte zeehavik steeg op in zee

Een witte zeehavik stort in het water
Het water stort boven de dood omhoog
Een witte zeehavik stort in het water
Twee witte zeehaviken storten omhoog.

Toen keek de dood naar de lichte hemel
en hij rustte op die statietrap uit
En de zwarte zeezwaluw scheerde de zeeën
Hij keek over het leeg water uit.
¿Porqué, Porqué?
¿Porqué, Porqué?