Test
Download document

GHYSSAERT, Peter


Eiken

Eiken zijn de bomen van het dies irae;

als de grond breekt zullen zij,

over het land gezaaiden, toekijken

met een oud, houten gezicht

dat onbewogen blijft:

te veel stormwind is in

hun taaie takkenkroon verstard;

zij zijn niet meer verstoord

door groei, dat eeuwenoud tumult

en in hun stilstand glanst niets op

van minachting, van deernis

met het oude land,

alleen geduld.

En vliegen dan zielen der geredden

als briljante edelgassen

naar hun maker; schieten verdoemden,

brandend van de diarree, voorbij

koude, ijzerharde wortels

dieper in de grond:

zij hebben het gezien,

zij hebben het gehoord,

zij doen niet mee.