Test
Download document

KEMP, Pierre


Afscheid van het leven

Ver van de wereld speel ik zacht
piano en luister na, hoe ik dat doe.
Ik ken geen morgen meer, ik ken geen nacht,
ik ga naar boven en word dat niet moe.

Toch is hier niets meer van een romantiek,
geen stad met spitse gevels, oude torens,
geen oude wouden vol weemoedige muziek
om dode herten op vergulde horens.

Ik speel mijn eenzaamheid tot bundels van pilaren,
waarachter ik van ’t sprookje in laatst geluk
de zon zie vingeren door gouden haren.
Ik grijp en trek ook deze betovering stuk.

Want ik moet stil gaan leven zonder vrouwen.
Waarom nog hechten aan bedriegend haar,
mijn vingers laten zoeken in satijnen vouwen
naar alles wat zo schoon schijnt als niet waar?

Speel, Pierre, speel zacht hoog boven de valleien
en luister in de rusten, hoe het klinkt,
eer voor een laatst geliefd paar dijen
voorgoed de nacht van ’t ander leven zinkt.


Uitbundigheid

Met korven om manen in te vangen,
met bussen vol gezangen,
met potten om lichten in te drogen,
reis ik langs de ogen van het land.
Met dozen zonnen,
met klanken in tonnen
en glazen gedichten in iedere dwaze hand.
Waar ik mijn armen ook rek,
ik ben overal gek.


Ik luister dus tussen de gele brem


Achter de Dood

staat glas-in-lood

en daar zit van 't begin

licht van de Hemel in.

Ik mag niet raken aan de ruit,

als een kind, dat alles weten wil.

Doe ik het toch, dan is het uit

en wordt het op aarde rond me stil.

Doch er is nog een stem.

Ik leerde steeds: zij is van Hem,

die staat van glas-in-lood

achter de Dood.

Ik luister dus tussen de gele brem.


Het licht is rond

Het licht is rond en rolt naar alle kanten

de bergen op en af, de dalen door,

de wezens in en uit en langs de planten

stijgt het de bomen in en gaat het alles voor.

Waarheen? Ik vraag dat niet, ik kom, ik ga,

omdat mijn handen en mijn voeten,

mijn ogen en mijn hart zo moeten

en ik het licht nu eenmaal zo versta.