Test
Download document

MIN, Neeltje Maria


Mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
…..


Vanuit mijn bed

vanuit mijn bed kan ik door 't raam

vader zien gaan.

de zwarte nacht

ligt op zijn schouders als een last

en van het mes, dat in zijn hand ligt,

springt een roos

in duizend kleuren naar de hemelboog.

zijn schaduw schuifelt als een spook.

hij noemt een naam, die ik niet ken

en spreekt een taal waar ik te klein voor ben.

 

en nu, de dekens om mij heen getrokken,

zo bang ben ik en zo bezeerd,

zo diep van deze vlucht geschrokken,

weet ik alleen: er is geen schuilplaats meer.


Diep in de put

Diep in de put waar haar gebeente ligt,
verschijnt hij elke avond als haar slaaf
en maakt haar uit elkaar gevallen lichaam gaaf
en brengt weer trekken aan op haar gezicht.

Wanneer zij op haar voetstuk zich verheft,
kracht, aan zijn spijt ontleend, haar schouders schraagt
en hij - van schuld vervulde dwerg - vergeving vraagt
voor wat zijn hand haar aangedaan heeft treft

hem van haar stalen mond het snijdend spreken.
Hij voelt van zijn geduld de vliezen breken
en steekt zijn mes ver in haar trotse rug.

Een held is hij. Hij heeft het kwaad bestreden.
Hij legt devoot en met zichzelf tevreden
het zware deksel op de put terug.


Nu moet ik gaan

nu moet ik gaan: de bloemen sterven,
martinus, en het donkert al.
als ik je weer ontmoeten zal,
zal ik mijn naam in jouw huid kerven.

dan zal ik zingen van de zwarte dag
en van de schaduw die wij moesten delen
en van de vloek die sprong in onze kelen
en van het mes dat in jouw handen lag.

troost mij als ik zo droef moet zingen,
leg als een krans jouw handen om mijn hoofd.

wanneer het waar is dat ik heb geloofd,
dan is het in herinneringen.


Van deze plaats af kan ik alles horen

van deze plaats af kan ik alles horen.
ik hoor de tafel kraken onder het gewicht van borden.
ik hoor dat er kinderen worden geboren.
steeds hoor ik kinderen geboren worden.

de kamer vult zich met geluid.
ik hoor het roesten van het slot.
ik hoor het rotten van het fruit.
steeds hoor ik hoe het fruit verrot.

ik kan alleen maar luisteren en zwijgen,
alleen maar luisteren naar wat mijn vader leest.
elk woord begint met dat onrustig hijgen.
ik ben er niet. ik ben er nooit geweest.


Naarmate mijn rokken

Naarmate mijn rokken
langer werden, werden
mijn hinkelbanen korter;
gelijk met mijn knieën
verborg ik mijn poppen.


Mijn dagen zijn geteld

Mijn dagen zijn geteld,
ik zal teruggaan in de aarde.
Toen jij mij baarde
was het vonnis al geveld.
Mijn dood
begon al in jouw schoot.


HIER GEBEURT NIKS

Zeur niet. Hier kan niets gebeuren.

Bij de buren misschien.

Dat daar een tafel omvalt.

Of een kachel. Dat daar woorden

vallen. Dat men daar elkaar

naar het leven staat.

Dat daar later alles koek en ei is.

Maar hier niet. Hier gebeurt niets.


Kom heiland

Kom heiland, wijze minnaar, blijf.

Voltooi haar. Wees haar toeverlaat

maar slacht haar speelgoedbeesten af.

Ontken haar vrees en strijk haar plooien glad.

Ruk splinters uit haar bleke jeugd en luister

naar wat haar ongeduld beveelt.

Haar kinderlijke drift is niet gespeeld.

Zij zal niet slapen voor zij is gekruisigd.