Test
Download document

PELEMAN, Bert


Ballade van de verdwenen reigers

Waar zijn de vogels, Heer, gebleven

de blauwe reigers uit mijn land

die ik als kind verbaasd zag zweven

langsheen de groenste waterkant

Hoe stierven zij op wankele poten

hun lijf vol dodelijke brij

hun veren zwart met pek bespoten

voorbode van een grauw getij


Het afscheidsmaal

Gij hadt de kaarsen als een kind ontstoken

uw ogen stonden plots vol trillend goud.

Maar door de smart leekt gij geheel gebroken

Uw haar werd wit. Gij werd onraadbaar oud…

Wat bleef in u nog van het meisje over

dat naast het kleine zilvren reukwerkvat

in ’t sprookjeslicht en de kristallen tover

van d’opschikspiegel stil te staren zat?

Het leed verbijtend van uw duldend leven

bereidet gij voor mij dit afscheidsmaal.

Doch toen de vlam der kaarsen bang ging beven,

werden wij schimmen uit een spookverhaal…

En voor de roemers zaten w’als skeletten:

gij in uw feestkleed, ik in avondrok,

dof in de groene walm der sigaretten.

Ach! Aan het hart ontsteeg de koude wrok


om alles wat ons beiden werd ontnomen:

de geest en de verteedring van het vlees,

het vuur, de wolken, ’t water en de bomen

en ’t leven dat aan uw schoot ontrees.

En toen de dienaar aankwam met de spijzen:

de rode kreeften in een krans van ijs,

zagen wij plots in hem de doodskop rijzen

en in zijn vuist vergleed de schaal tot zeis.

Toen heb ik op uw heil het glas gegeven,

het glas dat bevend aan de mond bleef staan,

bewust dat dit het afscheid was aan ’t leven

en ‘k met de Dood geboeid had mee te gaan


Wijding der stilte


Mijn stilte staat om alle dingen.

Mijn leed is lang reeds uitgegild.

Mijn woorden werden waterringen

wier glans gruisloos openrilt.


Gekloven was weleer mijn wezen.

Gebonden werd ik in mijn nood

waarin ik dood noch hel kon vrezen.

Want rustig als het morgenrood


Zal ik de duisternissen breken

en in mijn vuur tot as vergaan

om op het groot Almachtig Teken

tot geest gelouterd op te staan


Kantiek

Dit is het volk der beide Breugels;

het boerenvolk, dat bloed noch bodem schendt,

dat trots aan zwaarfluwelen teugels,

de paarden naar de jaarmarkt ment.

Dit is het volk van Jeroen Bosch,

dat boet, en blootvoets beevaart gaat,

maar voor een bruiloftsmaal de vetste os

al zingend naar het haardvuur braadt.

Dit is het volk van Rembrandt en van Brouwer,

dat arm geplunderd, om geen aalmoes vraagt,

maar sterk en op zijn donkere schouwer

het gerstenbier bij hecto’s draagt.

Dit is het volk van Memling en Metsijs,

dat peilt de zin der eeuwigheid

en onder wolken, Scheldegrijs,

met zijn processies door de velden schrijdt.

Dit is het volk van Rubens en Van Dijck,

het boerenvolk dat in zijn vuisten klemt

het asseschrijn van Klaas’ verkoolde lijk

en bij de opmars feestfanfaren stemt.


Laat ons liefste, samen varen

Kent gij lief de diepe wat'ren van mijn schone Scheldeland ?

Waar de golven lichtend klat'ren, waar de hemel openbrandt ?

Dag en nacht wou 'k er verwijlen met u liefste aan mijn zij,

lijk de sloepen zachtjes zeilen op het deinen van de tij.

Laat ons, liefste, samen varen, door mijn schone Scheldeland.

Met wat bloemkens in uw haren, bloemkens van de waterkant.

Kent gij lief de groene dijken met het glanzend grazend vee ?

Waar de golven schuimend wijken voor de wekroep van de zee ?

Dromend bij de wilgentronken heb 'k er steeds aan u gedacht,

wijl de waterlelies blonken in de zuiv're zomernacht.

Laat ons, liefste, samen varen, door mijn schone Scheldeland.

Met wat bloemkens in uw haren, bloemkens van de waterkant.

Zaagt gij lief de sloepen varen zeilend door mijn Scheldeland ?

In de glans der notelaren bloeiend langs de waterkant ?

Zon en maan gaat door de wolken, goud en zilv'rig ruist er 't riet.

En in 't diepst der waterkolken zingt de vloed zijn toverlied.

Laat ons, liefste, samen varen, door mijn schone Scheldeland.

Met wat bloemkens in uw haren, bloemkens van de waterkant.