Test
Download document

PERS, Dirck Pietersz.


De vermomde Werrelt

Stemme: Rosemont die lagh gedoken

SIet de Werrelt met haer vleyen,

Wat al fuycken stelt sy uyt,

Om d'onnoosle te verleyen,

Eer sy die daer in besluyt:

Sy bekoort ons door haer schijn,

Dat wy strax gevangen zijn.

Sy toont haer vergulde weesen,

Maer haer smeecken is de doot,

Wie haer liefkoost magh wel vreesen,

Want sy u terstont verstoot.

Al haer liefd', is enckel nijt,

Al haer vreed' is enckel strijt.

Al haer lacchen, is maer bijten,

Al haer lof, dat is maer wind,

Wie haer streelt, sal sy versmijten,

Wie haer aenhanght, sy verblint,

Al haer hoovaerdy en goed,

Is een doorn in u gemoed.

Wie dat sy wil hoogh verheffen,

Stort sy strax van boven neer,

Wie nae 't hooghste wit wil treffen,

Rooft sy van haer glans en eer,

Sy belooft haer hooge staet,

't Is eylaes maer sotte praet.

Al haer handel is bedriegen,

Al haer trouwe, is verraet,

Al haer waerheyt, is slechts liegen,

Al haer hoop, quae toeverlaet,

Al haer deughde, valsche waen,

Wie haer prijst sal sy versmaen.

Al het loon dat sy sal geven,

Is maer gall' voor soete Wijn,

Wie by haer slechts vroom wil leven,

Schenckt sy doodelijck venijn.

Sy verdooft ons door haer lust,

En onrooft ons onse rust.

Wegh van Werrelt met u lusten,

Met al u vermomde schijn,

Ick verlaet u, en wil rusten,

Daer al beter rust sal zijn.

Wegh ghy Werrelt met u eer,

Ick soeck een getrouwer Heer.



De Kale Joncker.

Stemme: Courante la belle.

HOe zydy dus verciert,

Met bonte kleeren van geel en groen, daer ghy mee zwiert?

En speelt soo den Monsieur,

En volght den Hoofschen sleur,

Met sulcken vreemden geur:

Seght waerom,

Speelt ghy doch op de bom, En de trom,

En bootst der Sotten dol gewoel?

Die ghy gaet volgen, Dwaes en verbolgen,

Met rasen en krioel.

Ghy lijckt een Edelman,

Die met sijn pluym en zwans soo aerdigh leven kan,

En Krijghs-man in het veld,

En een soo braver Held,

Die sijnen vyand velt:

Dat elck vreest

Van u seer trotse geest, En bedeest,

Staetmen verwondert met ontsagh,

En denckt wat Narren, ons dus verwarren,

Braveeren dagh op dagh.

Waer komt dees vreemde Haen,

Dees Joncker, Proncker uyt Narragomen van daen?

Hy is gehackt, gesneen,

Aen hooft, aen arm, en been,

En fiertjens op sijn leen:

't Is al goud,

Daer hy van stoft en houwt, Yder grouwt,

Om dat hy is een groot Cadet,

En al de Grooten, Zijn Speelgenoten,

Verwant aen 't edel bed'.

Ghy draeght een hoogh gemoed,

Ghy roemt op Sloten, op Hof, op Burgh, op Princen goed:

Op Ridders en op Staet,

Dan zijt ghy Ambassaet,

En 't is maer gecke praet:

Wie u acht,

Word self van u belacht: Ghy veracht

Wie dat niet volght u snof en prael,

Weyts in u kleeden, Vytheemsch van zeden,

Daer doch de uyl is kael.

Waer heen loopt doch het end,

Als eens het mallen van uw sotheydt wordt bekent?

Daer stady dan bekaeyt,

Dan is de kans gedraeyt,

Wie hebdy dan gepaeyt?

Als een Sot

Wordy van elck bespot: Hout u tot

‘'t Eerlijck leven, staet, en dracht:

‘Roemt niet van Rijcken, Blijft by gelijcken,

‘Dan wordy minst belacht




Heraclitus en Democritus

De werreldt tiert en raest.

De werreldt is verbaest.

De werreldt is vol plagen.

De werreldt is vol brandt.

De werreldt moort en spant.

De werreldtt is vol klagen.
…..
Dus gaen wy ’t samen heen

In lacchen in geween

Soo slijten onse dagen:

Geluckigh die in maet

’t Gelach en weenen laet

en alles kan verdragen
…..


Vrede baert Overvloed

NOyt hooger heerschappy en aengenamer leven,

Dan als het wreedste Dier den Lauwer ons komt geven.

Als 't woeden is gestilt, het moorden en den brand:

Dan ryster weer een Son en zegen in het land.

Dan weyd de Leeuw en 't Schaep: dan krielen door malkander

De herten die de Nijd verscheurde van een ander.

Dan groeyter Liefd en Vree, dan waster vrolijck kruyd,

Dan roeytmen totte grond de felle distels uyt.

Dan hoortmen geen trompet, men hoorter geen rumoeren,

En waerom sou doch Mars sijn dolle wapens voeren?

Want alles is in rust. De Koopman is een Heer,

En d'Ackerman die zaeyt en schept den asem weer.

Daer is een ander lucht. De herten zijn ontsteken

Met blijdschap sonder maet, om alles uyt te spreken.

Daer kustmen syne vriend, en siet hem vrolijck aen,

Daer klaeght elck een 't geweld en 't leet hem aengedaen.

Daer looftmen Godt den Heer. Daer sietmen weer verrysen

Den Horen vande vrucht, den overvloed van spysen.

De schat van 's Hemels gunst. de kisten en de stal,

Die swellen van de winst en groeyen over al.

‘Weest wellekoom o Vreed! en schuylt in onse daken,

‘Wy willen u een tent in onse siele maken:

‘En bouwen een Altaer, en dryven uyt ons sin

‘Die inden wreeden Mars verhopen haer gewin.