Test
Download document

TOTIUS


Die wêreld is ons woning nie

Die wêreld is ons woning nie.

Dit merk ek aan die son wat wyk,

en ‘k merk dit aan die reier wat

mistroostig na die son sit kyk

op een been, in die biesievlei.

En is die laaste strale weg,

dan rys ‘n koue op uit die vlei.

‘n Koue gril deurhuiwer my;

en ‘k sien dit dan in alle ding

wat in die skemer my omring:

die wêreld is ons woning nie.

Die wêreld is ons woning nie.

Dit sien ek as die bloedrooi maan

van agter veldstof opgegaan,

nog net die kerk se dak bestryk,

vanwaar ‘n uil, misterie-stom,

sit na die maan se skyf en kyk.

En nou dit stil word op die straat,

dink ek hoedat die middag laat

‘n lykstoet daar het uitgekom

waar nou die maan en uil ontmoet.

En ‘k merk dit dan aan alle ding

wat in die aandstond my omring:

die wêreld is ons woning nie.

Die wêreld is ons woning nie.

Dit voel ek as die wind ontwaak,

as die eikebome knars en kraak;

dit hoor ek in die fladdering

van voëltjies wat hul vlerke slaan

teen die verwarde boomtakke aan.

En as ek nader kom, dan vind

ek by die maan se wisselstraal

‘n nes vol kleintjies deur die wind

omlaaggeslinger, dood, verplet.

Ek voel dit dan aan alle ding

wat in die nagstond my omring:

die wêreld is ons woning nie.


Ek wou my ganse digkuns waag

Ek wou my ganse digkuns waag

om al my hartpyn uit te klaag;

om in my klanke uit te se,

om soos in marmer vas te le

die beelt'nis van my pyn.

Maar nerens vind ek daardie marmer

waar ek die beelt'nis uit kan slaan;

en al my klanke is eind'loos armer

as wat ek ondergaan.

Nee, 'k sal nie waag om 't uit te se.

Nee, 'k gaan tot God wat weet, en le

vas op my hart my regterhand

en snik: 'o God, dit b r a n d!


Die os

Hoe rustig stap hy aan
die edel jukgediert!
hoe waggel hy die kop
met horings swaar gesierd,
en stewig ingestrop!

Hoe rustig stap hy aan
so sonder tuiggetooi,
met natte dowwe plof;
syn vel trek plooi op plooi
rondom die breë skof.

So stap hy rustig aan
vol kalme majesteit
en ongesmukte prag -
beeld van stilswyendheid
én selfbewuste krag.

Steeds stap hy rustig aan
met rustelose drang,
by kou en sonnegloed;
maar snags versnel syn gang
om dagversuim te boet.

Nog stap hy rustig aan
als dage kommervol
doen bleek en krul syn gras;
hy skeer die hardste pol
en suip die modderplas.

Stap, stap dan rustig aan
en deel die trekkerslot;
die skaarste en owervloed,
daar in die land, waar God
ook is vir osse goed!


Die Paadjie Dof en Klein

(Op ’n woeste berg het die skrywer ’n kort entjie voetpad teëgekom)

Die mens wat in die wildheid dwaal,

en op die berge styg en daal,

is bly

as hy ’n voetpad kry.

Al is die paadjie nog so klein,

al sal dit netnou weer verdwyn,

die wandelaar se voet

gaan ongemerk dit ingemoet.

Dis troos vir hom, as hy alleen

sy pad soek deur die wildheid heen,

dat daar tevore mensen was

waar nou sy voet dwaal deur die gras.

Dis troos, ver in die woesteny,

dat daar ’n strepie bly, —

dat daar ’n entjie van ons weg

met ander saam word afgeleg.

o Lewens-wildheid grenseloos!

dit is ons, mense, ’n diepe troos,

die wetendheid:

’n ander het dieselfde stryd.


O die pyn-gedagte

O die pyn-gedagte: My kind is dood!

dit brand soos ’n pyl in my.

Die mense sien daar niks nie van,

en die Here alleen die weet wat ek ly.

Die dae kom en die nagte gaan

die skadu’s word lank en weer kort;

die drywerstem van my werk weerklink,

en ek gaan op my kruisweg voort.

Maar daar skiet aldeur ’n pyn in my hart,

so, dat my lewe se glans verdwyn;

Jou kind is dood met ’n vreeslike dood!

En  ek gryp my bors van die pyn.

O Die bliksemgedagte! . . . Ja, lieflingskind,

een straal het jou skone liggaam verskroei,

maar bliksemstrale sonder tal

laat my binneste brand en bloei.

Sy was so teer soos ’n vlindertjie,

sy’t lugtig omheen geswerf;

’n asempie wind kon haar vlerkies breek

en  kyk watter dood moes sy sterf!

Hoe weinig die kinders wat so moet sterf,

dis een uit die tienduisend-tal,

en ag, dat dit sy was, en ek moes sien

dat sy dood in my arms val!

O Die pyn-gedagte: My kind is dood! . . .

dit brand soos ’n pyl in my;

die mense die sien daar niks nie van,

en die Here alleen die weet wat ek ly.