Test
Download document

VAN WYK LOUW, N.P.


Gesprek van die dooie siele

“Kan jy my woorde, liefste, hoor,

of iets die blanke stilte stoor

waardeur ons siele eensaam gaan,

veryl soos wolkies voor die maan –

kan jy, kan jy my woorde hoor?”

“Weet ek dat dit jou woorde is,

En nie die bitter heugenis

Wat uit my eie hart nog spreek;

Weet ek dat wat die vlak hier breek,

Die rimpeling van jou woorde is?”

“Uit hierdie diepste eenzaamheid

Verlang ek nog na sekerheid,

Dat al sou liefde nie verwaai

Soos stoffies wat die winde saai

Uit in die sterre-eensaamheid.”

“Hier in een ongebroke glans

Is my eenselwigheid verskans,

En alle bron van fluistering

Wel uit die diepste en laaste kring

Van eie waterheldere glans.”

“O wink deur heurdie droefenis

Waarin my siel verwilder is,

Oor alle afgrond wat ons skei,

’n teken dat daar iets nog bly

Tot smettelose gedachtenis.”

“Tot alle eindes uitgestraal,

Waar vreemde laaste sterre dwaal,

Is elk in God so uitgestort

Dat hier geen smart tot teken word

Waar elke deur alle dinge straal.”

“Ek sal die vlammegrens oorskry

Wat my nou van jou wese skei,

Deur alle duister sal ek tas

Tot ek jou bloedwarm voel en vas

En indrink soos ’n drank in my.”

“’n Vreemde vlam van woorde klim,

’n verre bewing, bo die kim

Van hierdie blanke stil bestaan,

Waar ek my grote Godsweg gaan

Verlore tussen lug en kim.”


Afskeid

Jy't weggegaan en jy bewoon

'n silwer herberg in die sneeu

jou venster kyk nog elke nag

met drie blink oë na die plein

die plein is boom en wind en boom

en wind en wind

en wintermiddag voer daar iemand

die meeue krummels teen die wind


In waansin het ek gevra

Herr du mein Gott, was gehen mich die
Gesetze der Natur und Arithmetik an?

In waansin het ‘k gevra, o God
vir my die vrede van die ster,
om bo die berge stil te woon,
die wêreld onder dof en ver.

Ek wou U Liggaam sien en gryp,
ek wou die see vang in my net;
ek wou U Mag vang, vang en bind
met die koperkettings van my wet.

Dan wou ek self in glorie troon,
my hof by winde en sterre hou;
ek wou met ewig-stille oë
op U en op U knegskap skou. 

Vergeef die wilde dwase bee —
o God, hoe kon ek wyser wees?
Maar, moet U vlam my voorkop kroon,
ek neem die glorie en die vrees!

Vir my nie meer die dwase rus
van mense en van dag en jaar,
vir my die vlamme van U wa,
en oë wat in vertes staar.

Vir my die kruis en doringkroon,
die reise wat geen einde het,
vir my die soek wat nimmer vind,
vir my die sterre sonder wet.

o God, vir my die wilde sin,
die oë wat hul waansin noem,
om wat ondenkbaar is, te dink,
en wat onmoontlik is, begin.

Ek sal ons Wete stukkend skeur
en uitstrooi tussen sterre en maan!
Sal ek met so ’n flenterkleed
U weë, o God, U weë gaan?

So sal ‘k met naakte liggaam stap
die reis van hierdie wonderlewe,
met wonderoë in die lig
wat om my van U wonder bewe.

Daar is één heerlikheid: U sien;
daar is één rus: om U te soek;
om niet te weet – dit is U seën;
en om te vind – dit is U vloek.