Test
Download document

ANONIEM – Die vogelkens inder muten

‘Die vogelkens inder muten

si singen haren tijt.

Waer sal icx mi onthouden?

Ic ben mijns liefkens quijt.

Waer sal icx mi onthouden

ende ic haer so gaerne aensie?

Al spreec ic u, liefken, so selden,

ic scenc u myn herteken is fier.

 

Ic ginc noch gister avont

so heymelijc eenen ganck,

al voor myns liefkens dore;

si wist mi cleynen danck:

‘staet op, mijn alder liefste,

staet op ende laet mi in;

ic swere u op al myn trouwe:

ic en had noit liever dan dy.

 

‘Scoon lief, laet u gedencken,

dat ic eens die liefste was

ende lach in uwen armen,

nu ben ic geworden een onwaert gast.

Al hebdi mi nu begheven,

noch drage ic eenen huebscen moet;

die liefde bloeyt winter en somer,

dat de coele mey niet en doet.’

 

Hi tooch van sinen handen

van goude een vingherlijn:

‘hout daer, mijn alder liefste,

daer is die trouwe van myn;

mer oftu yemant vraghet

wie u dat vingherlinck gaf,

antwoort hem met huebsce woorden:

die eens die alder liefste was.’

‘Ic hoorde ghister avont

so lustelijck eenen sanck.

Mijn liefken die gaet houwen,

ick en weets haer gheenen ondanck.

Al heeft si mi nu begheven,

noch draghe ick eenen huebschen moet:

die liefde bloeyt winter en somer,

dat die coele mey niet en doet.’

 

Die dit liedeken heeft ghesonghen,

dat was een ruyter fijn,

sijn herteken ghinck int lichte

met schoone vroukens fijn.

Dit liet heeft hi ghesonghen

ter eeren der liefste zijn,

in spijt der nijders tonghen;

sijnen naem is jonghen Stijn.