Test
Download document

DONKER, Anthonie


ACHTERBALCON

Het menselijk gelaat - hoe droef mistekend,
Des morgens in de tram grauw van de nacht,
Des avonds in de tram grauw afgejacht
Van al waar men zich deerlijk in verrekent.

Retour kantoor, kliniek en magazijn
Tobt elk van wat er kan tegenvallen.
Zie in de mondhoek, onder de oogwallen
Onverwisselbaar de paraaf der pijn.

Hoe als nu plotseling de bazuinen schallen,
Het hemellicht hoog neerstraalt over allen?
Verhoord gebed, gevonden wat gij zocht!

Doch God is zuinig op zijn wonderwerken,
En vreest dat zij het zelfs niet zouden merken,
Tegen elkander schuddend in de bocht.


LEGENDE

Er ligt een schemering over de weiden,

Er loopt een man op de verlaten weg.

Geen sterveling zal hem zijn lot benijden.

Hij is alleen en hij weet heg noch steg.

Het wordt nog troostelozer, als ik zeg,

dat hij daar altijd liep, te allen tijde

vergeefs, vergeefs. Wie zal hem ooit bevrijden?

Het schemert eender op de lege weg.

Nog altijd denkt hij: als ik maar blijf lopen

Vind ik een herberg met een helder licht:

Dan ga ik naar binnen want de deur staat open.

Er is nog hoop op zijn vermoeid gezicht,

en daarom zal hij altijd blijven lopen,

maar waar hij aankomt, zijn de deuren dicht.


Lied

Het werd mijn droom in 's werelds kring

volkomen zorgeloos

Een schelp te zijn een suizend vuur

een rank een wilde roos

onkundig van geluk en leed

van plan en overleg,

het stuifmeel dat de wind verwoei

lichtzinnig langs de weg

Een vlinder op een lelieblad,

de vleugels bijna dicht

en trillende een oogwenk

eer zij opgaan in het licht,

een dauwdrop en een sneeuwkristal

een smetteloze wolk,

een zonnestraal zo flitsend

als een witgeslepen dolk.

Een vogel en een varen

en een heldre beek in 't woud

in 't rivier een nog

ongewonnen korrel goud.

De wierook en de myrrhe,

en het ruisend requiem

doch schuldeloos en onbevreesd,

de loutre pure stem.

Alleen een mens droomt zo vergeefs,

ontwaakt zo moedeloos

een vreemdeling voor schelp en vuur

en rank en wilde roos.