Test
Download document

CHRISPIJN, Rob


Te veel te vaak

Even leeg als de straat
Is de gang waar je staat
En je bleke gezicht
In het gelige licht
Is al net zo leeg
En kijk nog eens om
De tafel trekt krom
Krom onder het gewicht
Je hijgt want je krijgt je koffer niet dicht

Verdwijn met de noorderzon nu een einde komt
aan de jaren van leef maar raak
Neem wat er over is als er nog iets is
Want we namen te veel te vaak

Je praat iets te vlug
Verlang je soms terug
Naar wat is geweest
Het lijkt een groot feest
Als je het meeste vergeet

Verdwijn met de noorderzon …

Verdwijn met de noorderzon nu een einde komt
aan de jaren van leef maar raak
Pak het verleden in
Ook al heeft het geen zin
Want we zijn onszelf kwijt geraakt

Verdwijn met de noorderzon …


Rozegeur, maneschijn

Als een schaduw valt de avond
op een door-de-weekse dag
en de dinsdag wordt begraven
en de radio speelt Bach
en de kinderen zijn onrustig,
want ze willen niet naar bed
't is een slopende idylle
in een veel te dure flat.
En vandaag is het de elfde
en hij is precies hetzelfde,
als de twaalfde of de tiende
ik kreeg wat ik verdiende

rozegeur, maneschijn
rozegeur, maneschijn
roze schijn.

Je zit zo stil te lezen
en ik zeg zacht je naam,
omdat je zo ver weg bent,
verbaasd kijk je me aan,
de vaste vloerbedekking
kleurt prachtig bij je jurk
en de slaapbank die we kochten,
omdat ik 's nachts zo snurk
en vandaag is het de elfde
en hij is precies hetzelfde,
als de twaalfde of de tiende
ik kreeg wat ik verdiende

rozegeur, maneschijn
…..
De buren hebben boven weer eens ruzie
en ik hoor
hem vloeken en haar kijven,
dat komt bij ons niet voor
je hebt me van de kroegen
en de eenzaamheid gered,
maar de stilte is gebleven
en we gaan maar vroeg naar bed
en vandaag is het de elfde
en hij is precies hetzelfde,
als de twaalfde of de tiende
ik kreeg wat ik verdiende

rozegeur, maneschijn
…..


JACOB OLLE

Jacob Olle die reed tachtig

En het stoplicht sprong op rood

Het ligt nog vers in het geheugen

Want hij is pas één dag dood

Veertien regels, bladzij zeven

Vond ik in het ochtendblad

Maar de tijd heelt alle wonden

Met vergeet, men vergat

Via de Karel Doormankade

Langs het standbeeld van Calvijn

Over de Pieter Mauritssingel

Naar het Wilhelminaplein

Grote woorden, grote namen

Olle's naam was niet zo groot

Toch is er een overeenkomst

Want hij is nu net zo dood

Vroeger vocht hij voor de vrede

In een ver en vochtig land

Schoot hij dertig man aan stukken

En stak daarna het dorp in brand

Hiervoor kreeg hij toen 't grootkruis

In de Nederlandse leeuw

Maar soms werd hij 's nachts weer wakker

Met een kreet, met een schreeuw

Over de Gouverneur van Heutzlaan

Langs het standbeeld van Colijn

Rijdt hij naar z'n laatste rustplaats

Aan het Keizer Karelplein

Grote woorden, grote namen

Olle's naam was niet zo groot

Maar misschien komt hij ze tegen

Want hij is nu net zo dood

Aan het graf wat mooie woorden

En met een soldaat op wacht

Troost het vaderland een moeder

Die een held ter wereld bracht

Vrolijk lachend op de foto

Met z'n blonde bibobhaar

Staat hij in een zilveren lijst

Twintig jaar, op het dressoir

Jacob Olle, wij beloven

Dat jouw naam blijft voortbestaan

Nee, wij zullen nooit vergeten

Wat je voor ons hebt gedaan

Er is een pad naar hem genoemd

Want een straat kon er niet af

Onkruid groeit er, duinroos bloeit er

Het is een stuk buiten de stad

Weinig mensen kom je tegen

Op het Jacob Ollepad

Zelfs een hond keert halverwege weer terug

Het loopt dood...