Test
Download document

BASTIAANSE, Frans


De dans der bladeren

‘Dans nu in de ronde ring,
Ronde ring van rode bladeren,
Dans nu in de ronde ring!
Zomer werd herinnering’....
‘Dans nu in de ronde ring’
Zingt de wind, ‘wanneer ik zing’
En de rode ronde bladeren
Dansen in de wijde kring,
Zingend: ‘winter zal nu naderen,
Laat ons gaan waar zomer ging!’
't Rode ronde beukenlover
Van de tak en twijg bevrijd
Trekt de najaarswegen over
In de wilde kring gereid,
En de wind die het geleidt
- Ongebonden vagebonden
Die voor kort elkander vonden,
Samengaan voor korte tijd -
Doet ze dansen in de ronde,
Ronde aan ronde en kring aan kring;
‘Dans nu’ zingt hij ‘als ik zing:
Nieuwe vreugde wordt gevonden,
Zomer werd herinnering!’
Maar de logge en zware blaren
Van kastanje en van plataan
Trekken met de stoet niet mede,
Willen liever rust en vrede
Dan te zoeken de gevaren
Van dat zwervende bestaan,
Van die kleine blijde stoeten;
Die zo los van zin en voeten
Even maar elkaar ontmoeten
En met vreemden verder gaan;
Die in wijde vrije kringen
Springen, als de wind gaat zingen,
Andre zon en zomergloed
Met verlangen tegemoet...

Maar... wanneer de maan komt stijgen
En de wilde wind doet zwijgen,
Vallen ze, waar wind ze bracht;
En zij worden, wat zij waren,
Willoze opgejaagde blaren,
Die daar onder vreemde bomen
Van verloren zomer dromen,
Die geen zomer meer zal wekken,
Die de kille sneeuw zal dekken
In de witte winternacht.


Sonnet

De wereld is dezelfde; overal

De blauwe hemel en de grauwe steden,

Drijvende wolken en, daar vér beneden

De velden en de mensen; morgen zal

Deze aarde mij niet anders zijn dan heden

En dan zij gisteren was; en zonder tal,

Trekken bij zonneschijn, bij regenval

De dagen verder, als zij altijd deden.

Alleen, lief, waar wij vluchtige uren leven

Te zaam in immer wisselende vreugd

En zo grondloos verzonken in elkanders

Geluk, of de uren eeuwig bij ons bleven

Met prille glans van nooit vergane jeugd,

Is álles eender en is álles anders.


De klokken heb ik stilgezet

De klokken heb ik stilgezet.

Nu gij te middag komt;

’t Moet wezen stil … doodstil in huis;

Niet één gerucht, niet één geruis,

’t Moet alles zijn verstomd.

Daar buiten in de berken beeft

Nog wel, héél zacht, de wind,

Maar zijn verrukte lentelied

Verstoort er in de stilte niet

Uw voetstap op het grint.

De klopper op de zware deur

Klinkt door het hol portaal,

Niet sterker dan de hartslag gaat

Die met zijn snelle slagen slaat

Een zang van klaar metaal …

Dan: voor me’, in schemerende boog,

Aan ’t open van die deur,

De blauwe lucht als achtergrond,

Een glimlach om de jonge mond:

Een feest van licht en kleur.

En uur en dag en jaar vergaan

En eeuw aan eeuw vliedt heen …

De klokken heb ik stilgezet:

De zon zonk in haar vlammenbed,

De stilte bleef alleen.