Test
Download document

BAEKELMANS, Lode



Mijnheer Snepvangers

….
- Ik geloof dat het protestanten zijn, zei Mevrouw onthutst.

- Och, Moeder, dat zijn ook mensen, en…

De deur piepte en een magere vrouw met een zwarte muts op het hoofd kwam, gevolgd door de Kruier, binnen.

- Welkom, Mevrouw en Meneer, spijtig dat wij zo eng behuisd zijn… Mevrouw zal zich moeten behelpen met wat we aanbieden kunnen…

- Maar 't is van harte gegund…de mensen moeten elkaar behelpen in deze benarde tijden, voegde de Kruier er aan toe.

- Wij behoren maar tot de arbeidende stand, Mevrouw.

- Ja maar, zei Snepvangers, ik vind het heel schoon…mooi wil ik zeggen, maar ge moet zeggen wat het kost….

- Neen, weerde de huisvrouw af, wij doen wat wij kinnen, elkeen heeft vluchtelingen in huis.

Maar Snepvangers drong aan, wou en zou betalen.

- Ik zou eerst maar een avondboterhammetje eten en het bed eens proberen, dan kunnen we morgen verder praten, besloot de huisvrouw.

Zij dronken samen een kommetje slappe koffie en aten boterhammen met kaas. Dan ging de kruier met zijn vluchteling nog een slaapmutsje drinken in een vergunning in de buurt, waar men de laatste berichten uit de brandende stad ( Antwerpen, n.v.d.r.) vernam.

- Meneer is onder de bommen weggevlucht, pochte de Kruier.

- Ik weet soms niet of ik nog leef, zei Snepvangers bescheiden.

…..


Tille
…..
Zij zag er nog ouder uit en meer vervallen uit, het ongekamde grijze haar los in de hals. Het beddendeksel lag overhoop gesmeten; in een roestig kacheltje brandde een spaarzaam vuur. Op de schouw stonden familieportretten, en tegen de wand hing haar omlijst diploma, waarvan het glas gescheurd was. Ze joeg een zwarte kat van haar schoot, vond direct haar vormelijke maniertjes weer.

…..
Maar telkens begon het opnieuw, de schaamte was lang weg en de tijdelijke weerzin verging, en Tille dronk, dronk. Sommige dagen was zij zeer vroom, liep naar de kerk om te biechten en te bidden. Orgelspel en wierook brachten haar in extase. Maar meestal was het duister in haar ziel, een duisternis die haar verstompte, nar beneden haalde, traag en zeker. Haar leven dreef langs gore paden, zonder uitweg naar het einde.

…..
- Fröken Tille … straks vertrek ik…

- Waarheen, Lars?...

- Naar San Francisco…

- Het moge u goed gaan, Lars …

Hij keek haar nog eens aan, als om haar beeld in hem vast te prenten. Met zijn trouwe, grijze ogen bezag hij haar vol weemoed. Maar geen hand stak hij uit tot afscheid, hij draaide zich plots om, zeer schuw.

- Good-bye, Fröken Tille!

- Good-bye, Lars.

Met vochtige ogen zag zij hem gaan, de deur uit, de straat op, voorbij de vensters, om niet weer te keren.

…..
Wakend aan haar doodsbed bracht Walt de eerste nacht door in zijn huwelijkskamer, bij zijn vrouw. De knetterende kaarsvlam wierp een wondere schijn over haar verstard kindergelaat, dat hij keer op keer zoenen ging. En buiten, buiten zongen dronken matrozen en speelde er muziek n de kroegen.

…..