ZERNIKE, Elisabeth

Prentenboek

Twee kinderhoofdjes voor een blanke ruit,

Achter het venster diep en blauw de lucht,

Een witte wolk, een verre vogelvlucht:

Nooit wist dit simp’le beeld in mij zich uit.

Niets dan de hemel in het bloeiend licht,

Geen stof, geen wegen, geen vermoeienis,

Alsof de aarde weggezonken is

En alles voor verlangen heeft gezwicht.

Betrouwbaar is de hemel voor het kind,

Nooit heeft hij het verschrikt, nooit pijn gedaan,

Hij is de wereld die van ver blijft staan,

Maar dan zo groot dat je hem altijd vindt.

Eerst later wordt het anders, langzaamaan,

Hij blijft dezelfde, maar de aarde wint...