MICHEL, K.
Streel je litteken
Streel je litteken,
Michel.
Luister naar je geween.
Wees redelijk. Schaam je.
Beter je leven.
Laat je splijten, laat je delen.
Zoek je staart, zoek je zelf.
Reis de wereld rond.
Wantrouw het lichaam, het heden
Jaag je schaduw na
Alma Ata, Kioto, Tlaxcala.
Bezoek de heilige plaatsen
De beurzen, de grote steden.
Verzamel bezittingen, kinderen.
Stapel ze op.
Schrijf je naam in neon op de gevel.
Volg het gezond verstand.
Spaar en presteer.
Luister naar je geweten.
Zoals ijzer ijzer scherpt
Zo scherpt het je wezen.
Ja! Streel je litteken.
Doe je best.
Later, later zal alles helen.
Groet
Ik herinner me de plankenvloer
die kraakte, de eksters in de tuin
de ijsbloemen op het slaapkamerraam
dat je zei, in een vorig leven
was ik een aquarel, nee een witregel
dat het bizongras in de fles
zweefde als een zeepaardje
dat ik na het tellen tot honderd
ging zoeken, de laatste tree
miste in het donkere trappenhuis
dat de telefoonkaart vergeten
in de abri langs de weg bleef steken
dat in de hal van het vliegveld
de lucht plots massief werd
toen ik tegen een glazen wand op liep
Ja, het is reuze leuk om je te verstoppen
maar een ramp als je niet gevonden wordt.
De handen in het meisje
…
Bij thuiskomst verschanst ze zich
met de telefoon achter de televisie
en belt al haar vriendinnen af
Tegen middernacht wapent ze zich
met witte wijn en modebladen
Later in de keuken wordt ze bezocht
door het gevoel dat het niet haar
handen maar die van de moeder zijn die
door haar lichaam heen de koelkast leeggraaien
…..
////////////////////////////////////////
'Bent u getrouwd' vraagt een meisje uitnodigend
'Hoezo' mompel ik, 'dat is toch persoonlijk'
'Hebt u een eigen huis, een titel misschien, en zo ja
gebruikt u een creditcard en bestelt u mail order
wel, dan geheel gratis deze speciale aanbieding'
'Goedemorgen juffrouw' zeg ik en leg de hoorn neer
/////////////////////////////////////////
Ja liefste
Ja liefste
Tot mijn lippen bloeden
Tot het plafond naar beneden komt
Tot de nacht wit wegtrekt
Tot de katten in de tuinen krijsen
Tot het licht de ramen openschuift
Tot er vogels door de kamer vliegen
Tot de buren over het balkon klimmen
Tot de fietsers op straat stilstaan
Tot het wolkendek openbreekt
Tot alles blauw is
Tot alles rood wordt
Tot de tijd ontploft
Tot mijn hart stopt
Dichter!
Kam je haar, poets je schoenen!
Trek je innerlijk aan!
We gaan de wind een hand geven.
We gaan de horizon begroeten.
Zoveel te zien! Zoveel te doen!
We gaan de taal van de vogels leren.
We eten het zand van de tijd.
We blazen de wereld als een glas.
Ja! De namen zijn adem.
Het licht is een vogelkreet.
De waarheid is een fabel.
We gaan de handpalm van de wind lezen.
We geven de dingen een andere naam.
We slaan de idiomen met stomheid.
We spreken de horizon onder vier ogen.
Ja! Ja! We ontmoeten, we groeten iedereen.
Douane, wolken, rondvaartbootjes.
Lakens in de wind, meeuwen, lindebomen.
Muziek, atleten, streekgerechten.
Obers, lokale gebruiken,
zebrapaden. Alles!
We reizen zonder landkaart.
We komen overal.
En we schudden alle handen, alle dingen
alle namen door elkaar,
En we roepen, we brullen overal:
Aap! Noot! Mies! Aap! Noot! Mies!
Het leven voorbij de namen
Ooo! De woorden in de lucht
Het haar in de war
De nacht stralend, sprakeloos.
Jurken, glazen, parasol.
Vensters, de vaas, de lampen.
Alles leeft, alles springt, alles is luid.
Yaaaa!
Het leven voorbij de namen
Yaaaa!
De liefde die danst
Yaaaa!
Duizend miljoen seringen.