Test
Download document

VAN LOO, Bart



De Bourgondiërs

…..
Uiteraard bestond al ontelbare jaren het geografisch gegeven van de ‘lagen landen bi de zee’, zoals een anonieme monnik het ooit verwoordde, maar de inwoners van de daar gesitueerde vorstendommen leefden meestal in hoge mate onafhankelijk van elkaar. Feodaal gesproken behoorden ze ofwel tot het Franse koninkrijk of tot het Heilige Roomse Rijk. Toch werden in de late middeleeuwen een aantal van deze domeinen samengesmolten en ontstond, geprangd tussen de twee grootmachten, een nieuwe eenheid. De Bourgondische hertogen Filips de Stoute, Jan zonder Vrees, Filips de Goede en de bij Nancy omgekomen Karel de Stoute speelden in dit proces een vooraanstaande rol en ontpopten zich als de aartsvaders van de eengemaakte Nederlanden. Filips de Stoute legde de basis, zijn nazaten bouwden de erfenis uit en kleinzoon Filips de Goede zou de onder zijn gezag verenigde landen aan de benedenloop van Rijn, Maas en Schelde voor het eerst een staatkundige dimensie geven.

Alles begon toen Filips de Stoute als hertog van Bourgondië in het huwelijk trad met Margaretha van Male, de dochter van de Vlaamse graaf. Hun trouwfeest in Gent op 19 juni 1369 leek dan ook de gedroomde opening voor dit boek. Alleen had ik na drie bladzijden al vijftien voetnoten nodig wilde ik mijn tekst niet nodeloos verzwaren door iemand als Lodewijk van Male te situeren, of een begrip als feodaliteit uit te leggen. Kortom, ik had een aanloop nodig of het verhaal zou bezwijken onder informatie waarvan ik niet kon veronderstellen dat elke lezer ze paraat heeft.

…..
El Moro sprintte en sprong zoals het gitzwarte ros als geen ander kon. De laatste strijders die een glimp opvingen van de hertog zagen hoe zich met zijn zwaard een weg uit dit inferno hakte. Hij moest de hele tijd uitwijken, de vluchtroute lag vol kermende soldaten. Bij een van die manoeuvres moet El Moro zijn gestruikeld. De hertog viel op de grond.

De razende Zwitsers achter hem herkenden de in de sneeuw gevallen man niet. Een strijdbijl werd geheven. Misschien dat hij net als zijn grootvader Jan zonder Vrees op zijn rug lag en zijn einde recht in de ogen kon kijken. De brug van Montereau, de sneeuw van Nancy. Twee Bourgondische sleutelmomenten, telkens dezelfde afloop. Een kreet, een laatste schermutseling, een gespleten schedel. Karel moet op slag dood zijn geweest.

Verlost van zijn ongedurige last liep zijn strijdros alleen verder. Slalommend tussen de lijken verdween El Moro in de mist. Naast de levenloze hertog lag zijn banier. De neerdwarrelende sneeuw bedekte zijn met gouddraad geweven devies. Van zijn legendarische lijfspreuk ‘ Je lay emprins – Ik heb het ondernomen’ viel weldra niets meer te bespeuren.

…..