Test
Download document

HERTMANS, Stefan


Huisman

 
Ik heb weer ruzie met de dingen,

de vormen vallen uit elkaar.

Een scherf gaat in een wonde zingen.

Ik leg de messenslijper bij de schaar.

Ik vijl aan vingernagels en aan tanden,

de ronding van een kruik maakt me al woest.

Ik geef je mooiste ondergoed uit handen,

en waar je bloot bent, zie ik roest.

Let op de duiven in de goten,

let op de slangen in je haar.

Je hebt je lijf voor niets ontsloten,

het niemandsland is nooit vruchtbaar.

Ik vecht voor jou in al die dingen.

Ik zal hun scherven in je lichaam


wringen.


Een beeld van jou

Iets ging liggen in je hoofd

iets als een bries

een verre echo van geboorte

het was een dag van

oud goud en wonden

waaruit weivocht vloeide

als op de eerste dag

de lucht van staal

en het water, waar je lag,

vulde de wereld met

een nieuwe kou.

Je ziet de loper in

zijn zwarte schaduw niet

de ruwe tegels en

het slot dat op je

argeloze vingers wacht

en toch trek je, in

altijd nieuwe eenzaamheid,

het laken van de jaren

op je warme lichaam

en je lacht