Test
Download document

HOEKSTRA, Han G.


De ceder

Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,
gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.
Een binnenplaats, meesmuilt ge, sintels, schillen,
en schimmel die een blinde muur aanrandt,
er is geen boom, alleen een grauwe wand.
Hij is er, zeg ik, en mijn stem gaat trillen,
ik heb een ceder in mijn tuin geplant,
gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.

Ik wijs naar buiten, waar zijn ranke, prille
stam in het herfstlicht staat, onaangerand,
niet te benaderen voor noodlots grillen,
geen macht ter wereld kan het droombeeld drillen.
Ik heb een ceder in mijn tuin geplant.


Op een avond

Gij zijt er op een avond, want een vrouw

liet u ontglippen aan haar moede schoot,

die onder pijnen opende en sloot

bitter of blij over wat komen zou.

Gij zijt er, en der avonden getal

vermeerdert, en ge leeft tussen wat leeft,

bij mens en dier, bij al wat adem heeft

bitter of blij over wat komen zal.

Gij zijt er, en het leven leert zijn leer,

ge stoot er overal op goed en slecht,

op dingen waar men tot het eind voor vecht

En op een avond zijt gij er niet meer.


De mijnwerker


Hij kroop in de aarde weg, dicht aan haar hart

en liet het licht, het witte zonlicht boven;

vergat hij het, bleef hij er in geloven,

wat maakt het uit? dit is zijn eenzaam part.


Hier werkt hij, in dit smal en duister deel

spannen zijn spieren, flitsen zijn gebaren,

klein en doodstil is 't licht in de lantaren,

driftig en dof de slag van zijn houweel.


Vandaag, mijnwerker, heb 'k aan jou gedacht,

want mijn deel is zo duister als jouw deel en

woorden zijn eender wapens als houwelen,

en alle kamers eenzaam als jouw schacht.


Hoe moeizaam drijven onze handen hier

houweel door steen en woorden op papier,

hoe zwaar bij duister is een goed geloven

in een wit licht, in een wit zonlicht boven.


Waar ging het kind heen in matrozenpak?


Waar ging het kind heen in matrozenpak?
Naar Scheveningen. IJs en bootje varen.

Met wie? Een man die ongehoord op zijn gemak

bier dronk en tegensprak en nooit kon sparen

Een vrouw, zijn rusteloze tegenpool

die al die schuwe dwarsheid bleef beminnen.

Zij kijkt hem na. Hij brengt het kind naar school.

Zonder elkaar konden zij niets beginnen,

Dat kind was ik. De onbeholpen man

met wie ik wandelende vriendschap sloot,

op wie ik lijk zoveel men lijken kan,

ligt in zijn graf. Hij is al jaren dood.



Het dorpsmeisje

Ze kwam uit een klein dorp, ergens verloren

tussen weilanden en verweerde dijken.

En van haar moeder wist elk van te voren,

dat zij niet lang meer naar haar kind zou kijken.


De boer zag voor zich toen zij werd geboren,

hij had een zoon gehoopt, maar liet niets blijken,

ze speelde met de anderen tussen 't koren:

Men vond haar op heur doode moeder lijken. …..

En spoedig raakte ze van hen vervreemd.

Soms kon ze in de late avond staan,

als een, die luisterend een stem verneemt,

maar niet de duistere herkomst kan bepalen.


Een zwoele zomer is zij weggegaan,

haastig, als om een schade in te halen.