PAUWELS, Ivo

Nog daalt de tijd in slierten

Mist tussen de bomen

Windstilte die uit de einders waait

En dromen gaan doorheen de sluiers

Een jonge eeuwigheid

kriekt in haar luiers

En kraait

En wijdt dit ogenblik

////////////////////////////////


Een oud kind

is mijn moeder

ze wil naar zon en hitte

en vooral naar vroeger.

Wij nemen afscheid

van elkaar.

Ik van haar en zij van tijd

onder het witte

laken van verhuis

En ik kom nooit meer thuis.

//////////////////////////////////


Zitten

op de rand

van het kille

lege bed

naast twee

kussenslopen

niets aan de hand

niets te doen,

niets beters

dan een gesprek

aan te knopen

met mijn veters.