HAERENS, Astrid

wanneer we niet meer kunnen

gaan we slapen

raken je ogen bijna de mijne

onze kassen vormen een ronde holte

buiten bewegen traag de laatste aangekoekte vleugels

een vrieswind blaast tussen de spleten van de hut

je borsten zakken tegen mijn borsten aan

je handen houden op waar mijn ruggengraat zich kromt

je ademt en de bal

vult zich met water

vloeibaar word je

enkel nog

oogvocht, adem, zout