VAN HEULENDONK, Guido

De kroon met twee pieken

…..
Werner Vrysoone stond op, ging naar het raam. Op de verre ring, vele verdiepingen onder hem, begon het mistige verkeer samen te klonteren tot een lange, kronkelende slang, waarin koplampen en staartlichten evenzovele ogen leken op zoek naar de avond, die ongetwijfeld een even mat schouwspel zou bieden als de avond van gisteren, of de dag ervoor, of de dag dáárvoor, waarvan hij zich al niet meer herinnerde of dat een dinsdag of een woensdag was geweest.

Hij dronk zijn thee, rechtop, zijn blik op het grootstedelijk panorama gericht, de kathedraal, de kranen van de haven, waarboven – heel kort – een vliegtuig een laatste zonnestraal ving voor het verdween in een zwart wolkencomplex. Hij prees zich gelukkig niet aan boord te zijn.

Hij dacht: gesteld dat ik een lijstje moest opstellen, wat zou ik bovenaan zetten?

Voor boeken en films had hij te weinig expertise, vond hij. Belangrijkste gebeurtenis? Hij aarzelde. Naast hem stond een foto van kleinzoon Anton op de kast: tien geworden in november. Aan de kersttafel straks, bij de cognac, zou hij dat misschien kiezen. Maar hier was hij alleen. Hij dwong krantenkoppen naar boven. Kwam niet veel verder dan covid, of de Amerikaanse verkiezingen. Tot opeens – in de slipstream van Mary Janes gezang – een dag in juli zich aandiende. Hij wist niet meer precies welke, maar het was zeker juli geweest.

‘And when the lights are low, and it’s time to go...’

Hij knikte tegen zijn silhouet in het raam en dacht: ja, laten we dat nemen: de dood van Peter Green.

…..


Aimez-vous les moules?

…..
En het was n de dagen dat virussen regeerden, en bacteriën resistent werden, dat ergens op aarde een ster vonkend aan de hemel bleef staan en de carrousel van DNA, enzymen en delingsspoelen zich maar weer eens op gang trok, idee vorm werd en gestalte kreeg, en met steeds dwingender hartslag kroop een monade door de tunnel, moeizaam vorderend naar het einde, waar licht en lucht was en ruimte, en toen het moment daar was, dook ze schreeuwend naar buiten, spuwde moederwater en opende haar ogen om te zien wat ze as geworden. Einstein of Mohammed, Caesar of Jeanne d’Arc, een Indische prinses of de kleinzoon van Chelsea Clinton.

En ze zag dat ze een gnoekalf was, en dat dertig meter verder hyena’s stonden toe te zien hoe ze haar wankele poten probeerde.

…..