VAN CAUWELAERT, Rik

De Agusta-crash

.....
Enkele socialistische burgemeesters en schepenen uit de provincie Luik herinneren zich, niet zonder afschuw, een vergadering in het gemeentehuis van Ans. Cools was toen nog Waals gewestminister. De Luikse ziekenhuizen verkeerden in financiële moeilijkheden en Cools verwachtte van de gemeenten dat zij, zoals wettelijk voorzien was, hun deel van de lasten opnamen.

In één lange tirade werden de aanwezigen door de meester van Flémalle één na één uitgescholden en beledigd. Toen één van de burgemeester een verduidelijking vroeg, geraakte Cools helemaal over de rand en schreeuwde: ‘Wat! Domkop! Heb je ’t nu nog niet begrepen? Zelfs Verbinnen heeft het gesnapt!’ Jules Verbinnen, socialistisch schepen in Ans, was ook de kabinetschef van de Luikse PS-burgemeester Edouard Close die nadien door een omkoopschandaal tot ontslag werd gedwongen en veroordeeld.

Marcel Lhoest, schepen in Herstal maar ook ‘chef de cuisine’ in het verlieslatende ‘Hôpital de la Citadelle’, kreeg nadat hij zich een opmerking permitteerde van Cools te horen: ‘Wie genoemd wordt in verband met een vleesdiefstal, moet zijn smoel houden!’ De bewering was volkomen uit de lucht gegrepen maar verlamde Lhoest voor de rest van de bijeenkomst.

Alain Van der Biest, burgemeester van Grâce-Hollogne, kopstuk van de Luikse PS want minister van Pensioenen, en later de opvolger van Cools in de Waalse gewestregering, werd voor rot gescholden ‘omdat hij liever romannetjes pleegde in plaats van zich met zijn gemeente in te laten’.

Nadat hij zich er van verzekerd had dat hij iedereen in de grond had geboord, scharrelde Cools zijn dossier bijeen en verliet de bijeenkomst met de mededeling: ‘En nu stap ik op, je vais baiser ma maîtresse !’

…..


Perin en de tante van Chabert – Column in “De Tijd”

…..
Een cruciaal gesprek was de nachtelijke tête-à-tête tussen François Perin en Jos Chabert, toen nog een sterke man bij de CVP en een mogelijke invaller voor Tindemans, mocht die alsnog mislukken.

Goed een maand na de verkiezingen, op 19 april, zonderde Tindemans zich af in het kasteel van Ham in Steenokkerzeel met zijn aanstaande coalitiepartners, CVP en PSC, de liberalen van PVV en PLP, en VU, FDF en RW. Tindemans nam geen halve maatregelen. Hij liet de telefoonverbindingen afsluiten, om lekken te voorkomen. Alvorens zijn regering te vormen wilde Tindemans in een marathonsessie van 24 uur nagaan of die partijen bereid waren tot een communautair akkoord.

Alle dossiers kwamen op tafel: begroting, financiering van de regionale economieën en uiteraard Brussel. Waar het nuttig bleek, liet Tindemans kleine groepen, soms duo’s, met elkaar overleggen, weg van de grote onderhandelingstafel.

Een cruciaal gesprek was de nachtelijke tête-à-tête tussen François Perin en Jos Chabert, toen nog een sterke man bij de CVP en een mogelijke invaller voor Tindemans, mocht die alsnog mislukken. Tussen Chabert en Perin ging het over Brussel en een gebiedsruil van kleine stukjes Vlaams grondgebied, een deeltje van Vilvoorde en van de faciliteitengemeente Linkebeek, in ruil voor een stukje Wallonië.

Bij het openvouwen van de stafkaarten van Brussel en omgeving merkte Chabert meteen dat op het stukje Linkebeek dat bij Brussel moest worden aangehecht de boerderij van zijn tante Mathilde gevestigd was. Tante Mathilde met haar erf en veestapel bij Brussel! Daar kon geen sprake van zijn. De twee onderhandelaars trokken terug naar de onderhandelingstafel, waar Tindemans ze opwachtte met de vraag die op ieders lippen brandde: ‘En?’ Waarop Perin schouderophalend zuchtte: ‘Tante Mathilde ne veut pas.’

…..