PAAVOLAINEN, Olavi
Sordino
|
innocent and gentle, with eyes full of wonder.
just as one loves a bluebell or the grass at dusk.
alone, quiet and beautiful.
of a brook with a bed of sand, to kiss my mother, to sit by the window waiting for God to light the stars.
and wonder if that is life rustling so wondrously within.
|
onschuldig en zacht en met verwonderde ogen. Ik wil ronduit en zonder nadenken beminnen zoals men een blauwklokje of het schemerig gras bemint. Ik wil mij verheugen in al wat klein is, alleen, stil en schoon. Ik wil een gele bloem plukken op de oever van een beek met een bed van zand, mijn moeder kussen, aan ’t venster zitten wachten tot god de sterren ontsteekt. Ik wil een kinkhoorn aan mijn oor drukken en mij afvragen of dat het leven is wat zo wonder daarbinnen ruist.
|